چو از غم کنم چاک پیراهنم راز مردم کند اشک پنهان تنم را

Qəmdən köynəyimi çəkib tikələdikdə,Göz yaşı bədənimi xalqdan gizləyir.

چه سان با قد خم کنم عزم کویشگرفتست خار مژه دامنم را

Əyilmiş qədimlə kuyinə necə gedim,Kirpiyimin tikanı ətəyimdən tutubdur.

غمت دانه ها می فشاند ز چشممبباد فنا می دهد خرمنم را

Qəmin gözümdən danələr axıdır,Xırmanımı fəna küləyinə verir.

نیامد ز دست تو ای من غلامتکه در طوق ساعد کشی گردنم را

Ey sənə qul olduğum, əlindən gəlmədi ki,Boynumu qolunun tuğuna çəkəsən.

ز هر سو ره آرزو بست بر منسرشکم که بگرفت پیرامنم را

Hər yandan mənə arzu yolunu bağladın,Göz yaşım çevrəmi tutunca.

مبین محتسب تند در ساغر میمکن تیره آیینه روشنم را

Möhtəsib, mey piyaləsinə hirsli baxma,İşıqlı güzgümü qaraltma.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز غم مرده ام ماتم خویش دارمفضولی ملامت مکن شیونم را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Qəmdən ölmüşəm, öz yasımı saxlayıram,Füzuli, sızlamağımı qınama.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern