چو از غم کنم چاک پیراهنم راز مردم کند اشک پنهان تنم را

چه سان با قد خم کنم عزم کویشگرفتست خار مژه دامنم را

غمت دانه ها می فشاند ز چشممبباد فنا می دهد خرمنم را

نیامد ز دست تو ای من غلامتکه در طوق ساعد کشی گردنم را

ز هر سو ره آرزو بست بر منسرشکم که بگرفت پیرامنم را

مبین محتسب تند در ساغر میمکن تیره آیینه روشنم را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز غم مرده ام ماتم خویش دارمفضولی ملامت مکن شیونم را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern