بر جان ما جفای نکویان ز حد گذشتاوقات ما میانه این قوم بد گذشت

سوز و گداز شمع ز رشک جمال تسترست از همه عذاب کسی کز حسد گذشت

نشمرد از سکان خودم هیچ دلبریبر من ز دلبران ستم بی عدد گذشت

در خون نشست مردم چشمم ز آرزوهر گه که در خیال من آن خال و خد گذشت

گشتم مقید غم عشق تو از ازلهرگز نمی توانم ازین تا ابد گذشت

عمرم گذشت لیک ندارم تأسفیشادم باین که در غم آن سرو قد گذشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ذوق وصال او ز فضولی دریغ نیستاما بشرط آنکه تواند ز خود گذشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love