هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشتالفی کش قلم صنع به شنگرف نوشت

Qırmızı donda o qamətlə sən, ey huri üzar!Bir əlifsən kim, qızıl xətlə yazıb pərvərdigar.

جامه گلگون من آن طرفه نهالیست که دهرآبش از خون جگر داد از آن روز که کشت

Al geyimli dilbərim bir şux fidandır ki, onuƏkdiyi gündən ciyər qanilə bəslər ruzigar.

خلعت آل تو آن آتش ابراهیم استکه نهانست درو نزهت گل‌های بهشت

Qırmızı paltardır ol, yoxsa Xəlilin atəşiKim, içində bir səfalı, güllü cənnət bağı var.

گلبن از گل‌بدن آراست تو با جامه آلظاهر است این که درین پرده که خوبست و که زشت

Gül fidanı güllə zinət tapdı, sən paltar ilə,Bu libas içrə gözəllə çirkin oldu aşikar.

جامه آل تو می‌خواست بدوزد که فلکرشته جان من آغشت به خونابه و رشت

Al donu əndamına hazırlamaqçün canımınIpliyin qan ilə rəngin qıldı çərxi-kəcmədar.

هرکجا دامن گلرنگ کشیدی ای گلگشت برگ گلی از خون سرشکم هر خشت

Hər yerə, ey gül, toxundurdun o gülgün daməni,Ol yeri mən qanlı göz yaşimlə etdim laləzar.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. همه‌دم میل فضولی به قبا گلگونیستچه کند آب و گلش دهر بدین رنگ سرشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Könlünü vermiş Füzuli al geyən dilbərlərə,Mayəsin qanla yoğurmuşdur onun çün ruzigar.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring