سنگ بیداد بتان آیینه دل را شکستهر تمنایی که در دل داشتم صورت نبست

وصل آن مه گر میسر نیست ما را دور نیستمقصدی داریم عالی همتی داریم پست

ز آتش دل بس که از هر زخم سر زد شعلهسوخت چون تیرت دمی هر کس که پهلویم نشست

جوهر هستی متاع وصل جانان را بهاستما کجا و این هوس ما را که می گوید که هست

جای جز در دل مکن معشوق را گر عاشقیسنگ دل باید که باشد هر که شد آتش پرست

کام خواهی صبر کن پرویز وار ای کوهکنکی توان بر خورد از شیرین لبان با زور دست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دل که در عشقت امید وصل و بیم هجر داشتسوخت وز تشویش نیک و بد فضولی باز رست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love