ای سخن پرور ز نظم خویشتن غافل مشونیست فرزندی درین عالم ازین بهتر ترا

گر بود در وی فسادی قابل اصلاح هستسر نمی پیچد ز حکمت هست فرمان بر ترا

نیست آن خودکام فرزندی که هر ساعت دهدبا تقاضاهای رنگارنگ درد سر ترا

سالها بس باشدش گسوت ز کاغذ پارهوز خز و اطلس نباید کرد صرف زر ترا

می خورد دایم غذای خود ز بستان دواتنیست مطلق غصه شیر و غم شکر ترا

می رود هر جا که باشد بی متاع و بی ملالرفته رفته می کند مشهور بحر و بر ترا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets