Həyatda ürəkdən qocalır insan
Bir dəfə yaradıb yaradan bizi,Bir gedən bir daha qayıdan deyil.Gəlin əzizləyək bir-birimizi,Heyif o kəslərə mehriban deyil.
Yaxşını, yamanı dərk et dərindən,Necə ki, ad batıb, üz qaralmayıb.İsti nəfəsini istiyə qat sən,Nə qədər ocaqda köz qaralmayıb.
Bağın bağ, çəmənin çəmən istəyi,Hər qızıl çiçək də bir qızıl ürək.Dağda daşa dönmüş dağlı ürəyi,Daşa da əlini ehtiyatla çək.
Ulu babaları yada salın bir,Sınaqlardan keçib nəsillərimiz.Toxunan olmaya qəlbə, yaş gəlir,Yüzdə də diz çöküb əyilmərik biz.
Bir soyuq bağışla, bir əyri gözlə,Başına qar-qırov ələnib gedər.Bir şirin söhbətlə, bir dadlı sözlə,Candan can ağrısı silinib gedər.
Yaşarıq əbədi qayğıya möhtac,Sevinclə, fərəhlə ucalır insan.Torpaqda kökündən quruyur ağac,Həyatda ürəkdən qocalır insan.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/huseyn-arif-heyatda-urekden-qocalir-insan
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Baharın tər nəfəsindəGüllər xoş gəldi, xoş gəldi.
Söylə hardasanƏcayib sevdaya düşdüm, allahım,Ölürəm, ilqarım söylə, hardasan?
Mənimlə mehriban yarım nədən namehriban oldu?Mənimlə mehriban yarım nədən namehriban oldu?Uyub biganəyə öz aşiqindən bədgüman oldu.
Qəzəl: Qaçan ol sərvi-səhi nazilə rəftar eylərQaçan ol sərvi-səhi nazilə rəftar eylər,Gövhəri-əşki gözüm payinə isar eylər