Budaq yavaş-yavaş qalxdı yuxarı,Gözündə getdikcə dəyişdi aləm.Arabir boylanıb kökünə sarıDedi: “Sən alçaqda, mən yüksəkdəyəm”.

Həyatın öz hökmü, öz qanunu var,Bu qədər lovğalıq əbəsdir, əbəs.Bir kökün üstündə yüz budaq yaşar,Yüz budaq bir kökü saxlaya bilməz.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets