مرا ز من بستان دلبرا بجذبه خویشکه نیست هیچ حجابی چو من مرا در پیش

مرا ز من ز سوی کائنات با خود کشکزان طرف همه نوش است و این طرف همه نیش

از آنکه با تو شده دوست دشمن خویشمکه هر که با تو بود دوست و هست دشمن خویش

طریق فقر و فنا را بمن نما که بودطریق فقر و فنا بهترین ره آید رویش

چگونه یکقدم از خویشتن نهم بیرونکه هست هستی من سد راهم از پس و پیش

من از تو دور نبودم بهیچ وجه ولیفکند دور مرا از تو عقل دور اندیش

تو با منی ز منت انفصاب ممکن نیستکسی چگونه منفصل شود ز سایه خویش

چو سایه مانع شخص است از جمیع وجودمپرس از او که ترا نیست دین و مذهب و کیش

چو سایه مانع شخص است از جمیع وجودمرا بهیچ حسابی مگیر از پس و پیش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دوای درد تو ایمغربی بیردن ز تو نیستکه هم تو درد و دوایی و هم تو مرهم ریش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets