İki ömür yolu...Bir dəmir yolu...Bizimçün dayanıb bu dayanacaq.Nə sənin mənimtək duyanın olub,Nə məni sənintək duyan olacaq.

Bəlkə bu doğrunu yalana büküm!Bu hissə inanan çox az tapılar.Bir də ömrümüzə qayıtmaz bu gün,Bir də yolumuza çıxmaz bu qatar...

Qəfil ildırımdıq. Üz-üzə gəldik.İşığın işıqdan gözü qamaşdı.Hardasa ildırım udan bir gədikYollarda dikəldi, yollardan aşdı...

Nə ünvan soruşduq, nə ad soruşduq.Elə bil on ilin tanışlarıydıq.Biz yola ayrıca bir qatar qoşub,Ayrı bir mənzilə gedirdik artıq...

Bir ömür yol getdik bir gündə, bəli;Dünyada nə gözəl bir gün yaşadıq.Bunu biz bilirik, bunu kim bilir –Adicə bir günün yol yoldaşıydıq.Hərə özlüyündə axdı, duruldu;Günah ələmədik,Vəd yoğurmadıq.Qulaq şahid oldu,göz şahid oldu:O günü günlərin əlindən aldıq.

O axşam nağıl da açan olmadıq,Gizli sirlərə də açar olmadıq.Deyirəm, kilidsiz ürəklər ki, var –Açarlı əllərə tuş olmayalar!

Eh, mənim ürəyim, nə qəribəsən,Sığışdın yol adlı bir qəlibə sən;Bəlkə o sonuncu qayğındı, elə:Düşürtdün ömürdən öz əllərinlə...

Bəlkə bu doğrunu yalana büküm,Bu hissə inanan çox az tapılar.Bir də ömrümüzə qayıtmaz bu gün,Bir də yolumuza çıxmaz bu qatar...

Ufa – Moskva, oktyabr, 1972; Bakı, yanvar, 1973

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets