Mujir al-Din Baylaqani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مهر تو هرگز ز جانم نگسلدیاد تو هیچ از زبانم نگسلد
Ghazal 35جانا خبر وصل تو زی ما که رساند؟یا قصه ما سوی تو تنها که رساند؟
Ghazal 37بلبلان رخت به باغ افگندندزاغ را بار سفر می بندند
Ghazal 38باد چون طره آن جان جهان درشکندفتنه بینی که در عقل و روان در شکند
Ghazal 47نصیحت میکنم دل را که دامن درکش از یارمچو با دل بر نمیآیم به رنج دل سزاوارم
Ghazal 48باز ناز ماهرویی میبرمباز مهر کینهجویی میبرم
Ghazal 49شاید که ز تو یک نفس آسوده نباشیمجز زیر پی عشق تو فرسوده نباشیم
Ghazal 50گر ترا راحت جان می گویمآشکارا نه نهان می گویم
Ghazal 71گره مشگ بر سمن چه زنی؟لشکر زنگ بر ختن چه زنی؟
Ghazal 74گر تو آنجا که تویی انده ما داشتییدل ما در غم و اندوه چرا داشتیی؟
Ghazal 75می دان که باز راه ستم بر گرفته ایکز پیش گوش زلف به خم بر گرفته ای
Ghazal 76تا بسته بند زلف پریشان گشاده ایصد نافه مشگ بر گل خندان گشاده ای
Complaint 9کار عالم سستبنیاد آمدستآسمان را پیشه بیداد آمدست
Qit'a 9به خدایی که او به قدرت خویشبی ستون آسمان برآورده است
Qit'a 14صدرا! بدان خدای که مرغ ثناش رادر کام سالکان طریقت نشیمن است
Qit'a 15شاها بدان خدای که در دست قدرتشهفت آسمان چو مهره به دست مشعبدست
Qit'a 16خسروا! یک روزه عزم خدمتتاز بهشت جاودانی خوشترست
Qit'a 22صاحبا صدرا! به ذات آنکه کلک قدرتشسنبله گردون و راه کهکشان داند نگاشت
Qit'a 27مرا ز غیبت خاقانی و خریش چه باک؟چون او به نزد دل من کم از جوی سنجد
Qit'a 31به خدایی که ید قدرت اوگردش چرخ را به فرمان کرد
Qit'a 35به خدایی که روی گردون رابه کواکب همی بیاراید
Qit'a 37دریا دلا! کسی که گهر چین لفظ تستدر جزع دیده صورت لؤلؤ نیاورد
Qit'a 40ای یازده امهات و نه آبنازاده خلف تر از تو فرزند
Qit'a 45ای جهان کرم سلام علیککز سلامت سلامت افزاید
Qit'a 49از بلندی نه بر او راه دعای مستجابوز حضیضی نه در او راه قضای کردگار
Qit'a 52حکیما درین سبزه گاه ستورانچو گل نوبت عمر یک روزه بهتر
Qit'a 53صفاهان خرم و خوش می نمایدبسان پَرّ شهرآرای طاووس
Qit'a 73ای کلک تو بر عروس کاغذصد عقد ز مشگ ناب بسته
Qit'a 74شاها! تویی آنکه از دل تستآوازه ماه و خور شکسته
Qit'a 80زهی ملک بخشی که خصمت نداردبجز تیره روزی و جز تنگ عمری