Mujir al-Din Baylaqani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
روح را خار در جگر فگنیدعقل را خاک در بصر فگنید
Rubai 2تا سایه فگند سرو آزاد بر آبتا عکس گل شکفته افتاد بر آب
Rubai 6در بزم تو گل با می سوری در ساختبا باده و گل نرد طرب باید باخت
Rubai 11کار دو جهان از دو محمد شد راستوز سایه هر دو ملت و ملک بجاست
Rubai 18هر کو دل و جان به خدمتت پروردستبا نعمت و ناز جفت وز غم فردست
Rubai 26زان طیره نیم کان بت آزار پرستدل بست مرا به عشوه و پشت شکست
Rubai 29شاهی که سعادت و ظفر رهبر اوستدر چشم فلک سرمه ز خاک در اوست
Rubai 34چون در دل من تویی دروغم خوش نیستکارم ز تو چون زلف تو درهم خوش نیست
Rubai 50از روی خرد شعر ترا ای سره مردماننده به آب بیلقان باید کرد
Rubai 60از لشکر صبرم علمی بیش نماندوز هر چه مرا بود غمی بیش نماند
Rubai 69بر درگه وصل یار سرهنگانندبی سیمان را ز در برون می رانند
Rubai 84ای صبر نگفتی چو غمی پیش آیدخوش باش که کار تو ز من بگشاید
Rubai 88آن دل که ز غم خون شد اگر به بیندبنشیند و دامن ز غمت در چیند
Rubai 95با من چو گل ار شبی بپیوندد یارننشسته هنوز رخت بر بندد یار
Rubai 104ای چرخ به زیر پای تو پست شدموز جام شفق جرعه تو مست شدم
Rubai 105گفتم که مگر داد بزرگی دادم؟بند فلکی به زیرگی بگشادم
Rubai 106گفتم که به مهر یار دل بسپردماز هجر نگویم ار ساید خردم
Rubai 115ماییم درین زمانه سر دفتر غمغم در خور ما آمده ما در خور غم
Rubai 121چندانکه به کار خود فرو می بینمبی دیده کی خویش نکو می بینم؟
Rubai 122هر عذر که با یار بداندیش نهمزان عذر همه خار دل ریش نهم
Rubai 125ای دیده اقبال به رویت نگرانعاجز شده از فر تو صاحب نظران
Rubai 127زان زر هوسی که خیزد از کان سخنچندانکه نسخته ام به میزان سخن
Rubai 129تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!بفرست و به وعده کژم طیره مکن
Rubai 147در معرکه شیر آتش انگیز توییدر بزم به از هزار پرویز تویی
Rubai 148دل گفت مرا که آن بت از دلجوییدیدی که نکرد با تو جز بدخویی
Qasida 4ز دار ملک جهان روی در کشید وفاچنانکه زو نرسد هیچ گونه بوی به ما
Qasida 15دوش چون مرغ شب فغان برداشتمهر خاموشی از دهان برداشت
Qasida 27زلف مشکین تو از مهر چو شیدای تو نیستکیست کز مهر تو چون زلف تو شیدای تو نیست
Qasida 28طارم زر بین که درج در مکنون کرده اندطاق ازرق بین که جفت گنج قارون کرده اند
Qasida 31این خسیسان کز طمع طفل سخن می پرورندسربسر ابلیس طبع اند ار چه آدم پیکرند