Mujir al-Din Baylaqani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر کو ز نژاد آدم افتادشادی به نصیب او کم افتاد
Complaint 22مدت انده ما زود به سر خواهد شدوز دل ما غم و اندیشه بدر خواهد شد
Complaint 27شکست دور سپهرم به پایمال زحیربریخت خون جوانیم غبن عالم پیر
Rubai 82بنمای رخ ار کام منت می بایدزان پیش که دود از آتشت برناید
Qasida 14شش جهت ملک را کار یکی در ده استکز پس هفتم قران ملک به دست شه است
Qasida 17عافیت رخت از جهان برداشتمکرمت دیده زین مکان برداشت
Qasida 47ای لعل تو دستگیر شکروی جزع تو پایمرد عبهر
Qasida 48الطرب ای شکرستان چون دم سرد در سحرگرم درآی و دم مده باده بیار و غم ببر
Qasida 57تا دار ملک زان سوی عالم بساختمخود را ز کاینات مسلم بساختم
Ghazal 15کس درین دوران وفاداری نیافتیاریی بی زحمت از یاری نیافت
Ghazal 23گیتی سر نوبهار داردعالم رخ چون نگار دارد
Ghazal 52فراقت نیش غم ما را چنان در جان شکست ای جانکه گفتی تیر جست از شست و در سندان شکست ای جان
Complaint 6گرچه ز اندوه جهان بر دل ما صد گره استچارهٔ عیش بسازیم که هم عیش به است
Complaint 39حاصل روزگار می بینیغم بی غمگسار می بینی
Rubai 3آن دل که همیشه در طرب داشت شتابوان دیده که بد رخ تو وی را محراب
Rubai 87برخاست دلم تا دگری بگزیندگفتم بنشین که یار از من بیند
Rubai 126مه اهل سپاهان و مه بدعهدیشاندر کار هنر سستی و بدجهدیشان
Qasida 21گر نه ز وصل تو دل ما را امان رسدکار دل از فراق تو جانا به جان رسد
Qasida 72مهره عمرم ربود شعبده آسمانکشت چراغ دلم شمع سپهرالامان
Ghazal 9یک شبه وصل تو ز صد جان بهستناز تو از ملک خراسان بهست
Ghazal 34خوش است حسن تو تا دل ز یار بستاندچو دل ستد ز دل و جان قرار بستاند
Ghazal 65چه بد کردم که پیمانم شکستی؟امید وصل در جانم شکستی
Ghazal 77انصاف دادهام که به خوبی یگانهایواندر جهان به حیله و افسون فسانهای
Complaint 5عهدیست تا نصیبهٔ ما از جهان غم استحال دل از فلک چو فلک نیک بر هم است
Qit'a 77ای سرافراز مهتری که به دهرکس ندیدست چون تو آزاده
Mulamma' 22نسیم الصبا قادم اذ تبسمفقدم و قل للصبا خیر مقدم
Mulamma' 47اقبلا هذا مکانی منعما لولا زمانیاسمعی یا نور عقلی صوت قلبی من لسانی
Tarkib-band 12ای شاه! یاور تو درین غم خدای بادطبع تو شاد و تیغ تو عالمگشای باد
Rubai 9دوش از چشمم سرشگ خون افزون ریختوین طرفه که درجام می گلگون ریخت
Rubai 24هر کو ز ملوک عصر بیگانه نشستدر آتش اندوه چو پروانه نشست