Homam Tabrizi · Rubai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنتکدهٔ عشق تو نام دل من
Rubai 82از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به
Rubai 87اینت نرسد که بر تنم رشک بریزیرا که بر او رشک برد ماه و پری
Rubai 92هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی
Rubai 96ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی
Rubai 3ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غمخواران را
Rubai 6زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب
Rubai 9ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست
Rubai 14با روی تو شمع برفروزد عجب استبا حسن تو دیده برندوزد عجب است
Rubai 27ما را به امید زندگانی بگذشتدور از رویت دور جوانی بگذشت
Rubai 29چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت
Rubai 32این سنگ که از آب روان میگرددپیوسته بسان آسمان میگردد
Rubai 34زلفش سر کبر و سرفرازی داردزان کشتن عاشقان به بازی دارد
Rubai 35زلفت که ز ماه تکیهگاهی داردانصاف که خوش منصب و جاهی دارد
Rubai 43در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لبهای تو مستی نکند
Rubai 54شد دوش میان ما حکایت آغازاز هر بن موییم برآمد آواز
Rubai 62با روی تو ننگرند عشاق به گلگل پیش تو نشمرند عشاق به گل
Rubai 65میآیم و از شرم چنان میافتمکز زندگی خود به گمان میافتم
Rubai 78از مه قدحی نهاده بر کف گردونیاران گه خواب نیست خیزید کنون
Rubai 85با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه
Rubai 97یک رنج تحمل کنی از صد برهیچون نیک شوی ز صحبت بد برهی
Rubai 1انگور و شراب را سعادت بادامی مستی و خواب را سعادت بادا
Rubai 8عشق تو که در دل آتش تیز افروختدانم که به شمع سوختن او آموخت
Rubai 22گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است
Rubai 24تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست
Rubai 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Rubai 30ای آب لطافت و طرب در جویتجان زنده کند نسیم کآرد بویت
Rubai 31ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد
Rubai 37دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد
Rubai 41گویند فلان سلطنتی میراندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند