Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گه رهزن و گاه رهنمون میآییگاهی ز درون گه ز برون میآیی
Ghazal 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Ghazal 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Ghazal 119پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش
Ghazal 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل
Ghazal 127چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
Ghazal 157نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان
Ghazal 163در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن
Ghazal 165عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن
Ghazal 168ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من
Ghazal 177اگر نه روی تو باشد کجا برم دنییتویی خلاصه دنیی و کس نگوید نی
Ghazal 186توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پریهر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری
Ghazal 187شب دوشینه خیالت به عیادت سحریبر بالین من آمد که فلان هان خبری
Ghazal 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Ghazal 199نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی
Ghazal 210ز بهر تو باید مرا زندگانیکه شیرینتری از زمان جوانی
Ghazal 217ای منزل مبارک میبخشیم صفاییداری هوای مشکین از بوی آشنایی
Ghazal 17در پی آن میدوید دل که نگاری کجاستنوبت خوبان گذشت شاهد ما وقت ماست