Majzub Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زنهار که رخ نتابی از درویشانتا دور نباشی از دعای ایشان
Ghazal 11خوش آن که صبح نظر بر رخ تو باز کندحضور قلب به دست آرد و نماز کند
Rubai 16گاه از نفس سینه سوزان پیداستگاهی ز نگاه گرم خوبان پیداست
Ghazal 17هر که را روزی لطف تو رعایت نکندگر دو عالم بدهندش که کفایت نکند
Rubai 19امروز که ویرانهٔ این عالم خُردپر گشته ز جنّ و دیو چون خانه کُرد
Ghazal 29چه آتش بود در پیمانه کردندکه مجلس را پر از دیوانه کردند
Ghazal 30خوبان اگر به حسن و صباحت فرشتهاندما را هم از وفا و محبت سرشتهاند
Rubai 31دنیا نه همین ز طفل بیمار پر استاین کهنه رباط از سگ و مردار پر است
Rubai 32کنجی بنشین و گریه تنها میکنگر خنده کنی به وضع دنیا میکن
Ghazal 34جمال تو را ماه تابنده شدجمالش درخشان و تابنده شد
Ghazal 38خوش آنکه تو را جوید و آزار تو بینددل را کند آیینه و دیدار تو بیند
Ghazal 49معشوق مگو وفا نداردعاشق تاب جفا ندارد
Rubai 51از خون جگر شراب خواهیم گرفتاز پاره دل کباب خواهیم گرفت
Ghazal 63حرفی به چمن از غم آن نوشلب افتاداز آتش دل غنچه به گرداب تب افتاد
Rubai 63چون گردش سال به که تعجیل کنیماز میکدهها شراب تحصیل کنیم
Rubai 65مجذوب که خاطر مکدّر داردخونها در دل ز چرخ اخضر دارد
Ghazal 67باز راهم به در خانه خمّار افتادگذرم باز به آن مخزن اسرار افتاد
Rubai 71مجذوب تو را بیسر و پا نتوان گفتسگ را به در تو بیوفا نتوان گفت
Ghazal 74از تماشای جمالت باغ رضوان ساختنداین خبر شد پهن عالم را گلستان ساختند
Rubai 79ای دل به جهان چه بستهای دل به امیدغافل مشو از اجل که این است رسید
Ghazal 84در پیش اختیار تو ما را چه اختیاردر ملک پادشاه گدا را چه اختیار
Ghazal 90کمند زلف کجت کرده ماه را تسخیرنگاه صفشکنت آب کرده زهره شیر
Ghazal 94رفت اگر مجنون از این صحرا به هامون دگرعشق لیلی را بود هر ذرّه مجنون دگر
Ghazal 100باز در اشتیاق روی نیازرو نهادم به خاک کوی نیاز
Ghazal 107ای پسر اهل وفا را بشناسآشنایی کن و ما را بشناس
Ghazal 121ساقی بیا که جوش زد از لالهزار فیضبینشئه شراب نبخشد بهار فیض
Ghazal 161من به این در نه پی نعمت و ناز آمدهامطاق ابروی تو دیدم به نماز آمدهام
Ghazal 166ما به این در ز پی برگ و نوا آمدهایمدردمندیم و به امید دوا آمدهایم
Ghazal 172از دامن خود دست کشیدیم و گذشتیماز غیر تو مردانه بریدیم و گذشتیم
Ghazal 199نیست مرا در نظر جز رخت ای ماه منلطف تو هم کم مکن از دل آگاه من