Majzub Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
انسان که ز بیش و کم الم دارد اوگر داند کیست او چه کم دارد او
Rubai 76نور تو زدوده زنگ از صفحهٔ دلخورشید کند ظلمت شب را زایل
Ghazal 79عقل چون مشغول خود شد شهر و زندان ساختندچون جنون از خود به تنگ آمد بیابان ساختند
Ghazal 85شبی به دیر مغانم فتاد راه نظرشدم به پیش که بینم به دیر چیست خبر
Ghazal 86عشق دریاییست من چون موج در وی بیقرارموج را در بیقراریها نباشد اختیار
Ghazal 91در سرم نیست به جز سر تو سودای دگردر دلم نیست به غیر از تو تولای دگر
Ghazal 96بده ساقی شراب ناب تبریزکه دارد فیض دیگر آب تبریز
Ghazal 101مه ندیدم به این صفا هرگزمهر را نیست این ضیا هرگز
Ghazal 102مستان شود به خانه زین آشیانه سازروی زمینِ زخلق تهی خانه خانه ساز
Ghazal 116خوشا تبریز و فیض صبح و شامشالهی تا ابد باشد نظامش
Ghazal 118با خدا گر واگذاری کار خویشبد نبینی هرگز از کردار خویش
Ghazal 122صبحدم چون شود هوا فیاضبه دو عالم کند ندا فیاض
Ghazal 126کاری به جز گناه نداریم یا حفیظعذری به غیر آه نداریم یا حفیظ
Ghazal 128تا شدم در آتش عشقت گدازان همچو شمعاز جبینم نور مهرت گشت تابان همچو شمع
Ghazal 133سر نپیچم دامنش هر چند دیر آید به کفسودهام برآستانش سر مرا بس این شرف
Ghazal 134سَر مَه دیده شد از آمدنت کرد طریقمیروی باز خدا همره و توفیق رفیق
Ghazal 138بایدم شد در آستان تو خاکتا نهم پای بر سر افلاک
Ghazal 141لطف لعلت کرده بر جانها سبیلکوثر و تسنیم را چون سلسبیل
Ghazal 143ساقی بده آن ساغر خورشید شمایلتا ظلمت عقلم به تمامی رود از دل
Ghazal 144عشق ساقی شد می بیغش زدیمخویش را مستانه بر آتش زدیم
Ghazal 148سروی به قامت تو در اشرف ندیدهامماهی چو عارض تو به مصحف ندیدهام
Ghazal 149از رقیبم گر شنیدی توبه از می کردهامکذبُ تهمت افترا بهتان کجا کی کردهام
Ghazal 158من که دردیکش و بیساخته و بیباکمطاعت ساخته هرگز نکند غمناکم
Ghazal 159ز هر شأن و شوکت بس این عزتمکه از خاکساران این حضرتم
Ghazal 163مستیم و گنهکار و به جز آه نداریمباک از عسس و محتسب و شاه نداریم
Ghazal 171تا پای همت میرود از آرزو رم میکنمدست از تمنّا میکشم تسخیر عالم میکنم
Ghazal 175هر زمان از خون دل جام شرابی میزنمدر غم شکّرلبی بر آتش آبی میزنم
Ghazal 181ای دل بیا که مژده وصلی شنیدهامروز خوشی به طالع خود باز دیدهام
Ghazal 182هر کجا مستان به آن سرو روان برخوردهایماز جهان گل چیده از بخت جوان برخوردهایم
Ghazal 202خویش را تند و تلخ زود مکنآتش خشم را سجود مکن