Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خاک آن بادیم کو بر آستانت بگذردیا شبی بر چین زلف دلستانت بگذرد
Ghazal 192باد بویی از دو زلفت وام کردسوی چین آورد و مشکش نام کرد
Ghazal 193هوست معتکف خانهٔ خمارم کردعشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد
Ghazal 196چاره سگالیدنم فایدهای چون نکردآتش هجران تو جز جگرم خون نکرد
Ghazal 200دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کردامشبم حسرت او دیده چو دریایی کرد
Ghazal 202عشق بیعلت ترنج دوستی بار آوردگر به علت عشق ورزی رنج و تیمار آورد
Ghazal 204هر کس که در محبت او دم برآوردپای دل از کمند بلاکم برآورد
Ghazal 208چو دل شد زان او هرگز نمیردچو خورد از خوان او هرگز نمیرد
Ghazal 211چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازدمشک را خوارتر از خاک به راه اندازد
Ghazal 213زلف را تاب دام و خم برزدهمه کار مرا بهم برزد
Ghazal 215مرد این ره آن باشد کو به فرق سَر خیزدبا غمش چو بنشیند از دو کَوَن برخیزد
Ghazal 218تویی که از لب لعلت گلاب میریزدز زلف پرشکنت مشک ناب میریزد
Ghazal 226دلی که با سر زلف تو آشنا باشدگمان مبر که ز خاک درت جدا باشد
Ghazal 227نمیبینم بت خود را، نمیدانم کجا باشد؟دلم آرام چون گیرد؟ که جان از وی جدا باشد
Ghazal 231بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد
Ghazal 233گدایی را که دل در بند یار محتشم باشددلش همخوابهٔ اندوه و جانش جفت غم باشد
Ghazal 241سر عشق از خرد برون باشدعشق را پیشرو جنون باشد
Ghazal 244با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد؟پیش لب و رویت شکر و شیر چه باشد؟
Ghazal 248چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟دردم تو میفرستی، درمانم از که باشد؟
Ghazal 253گل ز روی او شرمسار شددل چو موی او بیقرار شد
Ghazal 254خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شدکامشب مرا تعلق او در ضمیر شد
Ghazal 266نه آخر دل من خراب از تو شد؟نه آخر دو چشمم پرآب از تو شد؟
Ghazal 273سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمددلم با راهب دیرش جرس جنبان عشق آمد
Ghazal 276هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند
Ghazal 278سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداندبنهم گردن، اگر خاک درم گرداند
Ghazal 284خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماندهمه غم رفت و به غیر از غم آن یار نماند
Ghazal 285دلبران جمله غلام لب چون نوش تواندبندهٔ حلقهٔ زلفین و بنا گوش تواند
Ghazal 289دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاندکان پری رخ را چنین از چشم ما پوشیدهاند
Ghazal 290باز شادروان گل بر روی خار انداختندزلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند
Ghazal 294کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند