Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای سر رادان و راستان بدرستیروی زمین از بلای بخل بشستی
Qit'a 143همی گذشت بکوی اندرون بت مشکویز روی او شده جای نشاط و رامش کوی
Qit'a 148آن ماه سرو بالا آن سرو ماه رویاز روی او دلم نشکیبد به هیچ روی
Qit'a 149ای میر اگر تو قصد بخان حرم کنیاطراف او برتبت باغ ارم کنی
Rubai 1ای وصل و هوای مهر تو بس ما رامهر تو بفرساید ازین پس ما را
Rubai 15آنی که وفا نباید از مهر تو جستدر وعده مخالفی و در پیمان سست
Rubai 16چون جان و روان خویشتن داشتمتدشمن بودی و دوست انگاشتمت
Rubai 18بالات بود بسان سروان بهشتبا خال تو خال حور فردوسی زشت
Rubai 22دلدار مرا بر دل من رحمت نیستتن را بجفا و جور او طاقت نیست
Rubai 23از هجر تو ابر چشم باران ریز استبر جان و دلم غم تو آتش بیز است
Rubai 33صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید
Rubai 36آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد
Rubai 48ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند
Rubai 51شاپور عدیل مجد گردونی بادفضلون ز جهان جفت همایونی باد
Rubai 52ایزد همه دولت جهانی بتو دادبا دولت و ملک کامرانی بتو داد
Rubai 53ایزد همه ساله هست با مردم رادبر مرد دری نبست تا ده نگشاد
Rubai 54تا مهر فکند بر من آن سرو بلندمهر همه عالم از دل من برکند
Rubai 77نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟
Rubai 81تا با تو شدم ز گردش دهر همالهر روز مرا بسر زند دهر همال؟
Rubai 109بیمارم و ناردان لبت پندارمدر بویهٔ آبی تنت بیمارم
Rubai 110هر گه که ترا به طبع پاک انگارمبهتر ز جهان و جان پاکت دارم
Rubai 111یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون
Rubai 124آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده
Rubai 136تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی
Rubai 142راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی
Qasida 14دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب
Qasida 47تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند
Qasida 48روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کندتا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند
Qasida 50آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود
Qasida 62با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر