Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گر درد طلب رهبر این قافله بودیکی پای ترا پرده خواب آبله بودی؟
Ghazal 6948یک روز گل از یاسمن صبح نچیدیپستان سحر خشک شد از بس نمکیدی
Ghazal 6951دل آب کند برق جلالی که تو داریآیینه گدازست جمالی که تو داری
Ghazal 6952محراب نظرهاست کمانی که تو داریشیرازه دلهاست میانی که تو داری
Ghazal 6954با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟ای زنگ به این آینه پاک چه داری؟
Ghazal 6956ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگیکوه الم از دامن صحرای تو سنگی
Ghazal 6959ای جاده سودای تو هر رشته آهیدر هر گذری چشم به راه تو نگاهی
Ghazal 6979تلخ منشین شراب اگر داریشور کم کن کباب اگر داری
Ghazal 6983منزه ز لاف است حیران معنیبه مقدار دعوی است نقصان معنی
Ghazal 3نغمه آرام از من دیوانه میسازد جداخواب را از دیده این افسانه میسازد جدا
Turkic ghazal 3الدن چیخارام زلف پریشانینی گورجکایشدن گیدرم سرو خرامانینی گورجک
Ghazal 5شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدااین کباب تر به خون دل شد از اخگر جدا
Ghazal 8گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدانیستند اما به وقت گیر و دار از هم جدا
Ghazal 13چشمِ روشن میدهد از کف دلِ بیتاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را
Ghazal 14میتوان در زلفِ او دیدن دلِ بیتاب راپردهپوشی چون کند شب گوهرِ شبتاب را
Ghazal 28خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن تراچون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟
Ghazal 45ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را
Ghazal 46ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمیسازد خطِ استاد را
Ghazal 66وصفِ زلفِ یار عاجز میکند تقریر رادوریِ این راه، کوته میکند شبگیر را
Ghazal 69چربنرمی میکند کوتهزبان شمشیر راسخترویی میشود سنگِ فِسان شمشیر را
Ghazal 73نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را
Ghazal 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را
Ghazal 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را
Ghazal 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Ghazal 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را
Ghazal 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را
Ghazal 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را
Ghazal 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را
Ghazal 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا
Ghazal 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا