Ghazal 6947

گر درد طلب رهبر این قافله بودیکی پای ترا پرده خواب آبله بودی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6948

یک روز گل از یاسمن صبح نچیدیپستان سحر خشک شد از بس نمکیدی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6951

دل آب کند برق جلالی که تو داریآیینه گدازست جمالی که تو داری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6952

محراب نظرهاست کمانی که تو داریشیرازه دلهاست میانی که تو داری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6954

با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟ای زنگ به این آینه پاک چه داری؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6956

ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگیکوه الم از دامن صحرای تو سنگی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6959

ای جاده سودای تو هر رشته آهیدر هر گذری چشم به راه تو نگاهی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6979

تلخ منشین شراب اگر داریشور کم کن کباب اگر داری

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6983

منزه ز لاف است حیران معنیبه مقدار دعوی است نقصان معنی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3

نغمه آرام از من دیوانه می‌سازد جداخواب را از دیده این افسانه می‌سازد جدا

Saib TabriziGhazal2 min
Turkic ghazal 3

الدن چیخارام زلف پریشانینی گورجکایشدن گیدرم سرو خرامانینی گورجک

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5

شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدااین کباب تر به خون دل شد از اخگر جدا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 8

گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدانیستند اما به وقت گیر و دار از هم جدا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 13

چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 14

می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب راپرده‌‌پوشی چون کند شب گوهرِ شب‌تاب را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 28

خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن تراچون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 45

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 46

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمی‌سازد خطِ استاد را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 66

وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر رادوریِ این راه، کوته می‌کند شبگیر را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 69

چرب‌نرمی می‌کند کوته‌زبان شمشیر راسخت‌رویی می‌شود سنگِ فِسان شمشیر را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 73

نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 76

عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 86

من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 89

ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 98

نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 103

نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 112

گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 114

نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 122

گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 136

سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا

Saib TabriziGhazal2 min