Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده استکه قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است
Ghazal 1757جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده استمثال واحد و آیینه خانه پر شده است
Ghazal 1764عمارتی که نگردد خراب، همواری استگلی که رنگ شکستن ندیده هشیاری است
Ghazal 1782شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست
Ghazal 1784ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشستز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست
Ghazal 1788ز باده حالت فرزانه می توان دانستحریف را به دو پیمانه می توان دانست
Ghazal 1794ز زلف او دل عشاق را محابا نیستکبوتران حرم را ز دام پروا نیست
Ghazal 1796دروغ شیوه طبع یگانه ما نیستشرر فشانی، کار زبانه ما نیست
Ghazal 1799خراب چشم تو اندیشه عتابش نیستکه می پرست غم از تلخی شرابش نیست
Ghazal 1800ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیستبه هیچ وجه به درگاه قرب راهش نیست
Ghazal 1815مبند دل به حیاتی که جاودانی نیستکه زندگانی ده روزه زندگانی نیست
Ghazal 1817ستاره سوخته عشق را پناهی نیستدر آفتاب قیامت گریزگاهی نیست
Ghazal 1820میان خوی تو و رحم آشنایی نیستوگرنه بوسه و لب را ز هم جدایی نیست
Ghazal 1821ز دام سوختگان عشق را رهایی نیستز لفظ، معنی بیگانه را جدایی نیست
Ghazal 1822وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشتز رنگ و بوی، امید بقا نباید داشت
Ghazal 1833فغان که گرد سر او نمی توانم گشتچو زلف بر کمر او نمی توانم گشت
Ghazal 1837ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفتشکست در جگرم سوزن و مسیحا رفت
Ghazal 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریختابر بهار، رنگ قیامت به خاک ریخت
Ghazal 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیختآمد برون ز چاه، کسی کاین رسن گسیخت
Ghazal 1856دندان نماند و حرف طرازی همان بجاستبرچیده گشت مهره و بازی همان بجاست
Ghazal 1864کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟خونی که می خوریم زیاد از دهان ماست
Ghazal 1865صبح گشاده رو در دولتسرای ماستچرخ کبود، خانه چینی نمای ماست
Ghazal 1880دستی که ریزشی نکند شاخ بی برستنخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست
Ghazal 1890زلف معنبر تو به صد جان برابرستاین مصرع بلند به دیوان برابرست
Ghazal 1899خط را به دور عارض او شان دیگرستهر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست
Ghazal 1911روی تو برق خرمن آسایش دل استزلف تو تازیانه جانهای غافل است
Ghazal 1914کام از تو هر که یافت سلیمان عالم استدستی که در میان تو شد حلقه خاتم است
Ghazal 1917ای روح، سیر عالم امکان چه لازم است؟رفتن به پای خویش به زندان چه لازم است؟
Ghazal 1919هر چند چشم مست تو هشیار عالم استبا بوالهوس شراب مخور، کار عالم است
Ghazal 1920هر نقش دلکشی که بر ایوان عالم استنقش برون پرده آن جان عالم است