Ghazal 2748

ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسیدسینه خم امن شد از جوش، تا صهبا رسید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2749

باده منصور در جام و سبوی من رسیدصاف شد این سیل خونین تا به جوی من رسید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2754

پای در دامان تسلیم و رضا باید کشیداطلس افلاک را در زیر پا باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2756

در سر پل باده چون سیلاب می باید کشیدمی به کشتی در کنار آب می باید کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2757

خواری از اغیار بهر یار می باید کشیدناز خورشید از در و دیوار می باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2764

چون صراحی رخت در میخانه می باید کشیداین که گردن می کشی پیمانه می باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2765

درد را چون صاف در میخانه می باید کشیدهر چه ساقی می دهد مردانه می باید کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2767

دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشیدقطره خونی چه دریاهای خون بر سر کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2768

هر که جام می به روی دلستان بر سر کشیدآب کوثر در بهشت جاودان بر سر کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2775

تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفیداز گریبانش نشد مهر بلند اختر سفید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2782

چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟گاه گاهی مصرعی هم می توان از ما شنید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2786

دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنیدچون رسد نوبت به عیب خود، نظر احول کنید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2787

خوش بهاری می رسد میخانه ها سامان کنیدبرگ عیش آماده بهر جشن گلریزان کنید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2803

مگو عاقل کجا در محنت ایام می افتدکه مرغ زیرک اینجا بیشتر در دام می افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2805

به فکر عاقبت عاشق نه از غفلت نمی افتدکه محو او به فکر دوزخ و جنت نمی افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2806

سرشک تلخ من در گنبد خضرا نمی‌گنجدکه می پرزور چون افتاد در مینا نمی‌گنجد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2818

مباد از باده آن لبهای خون آشام تر گرددکه تیغ از آبداری تشنه خون بیشتر گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2822

نمی بندد کمر هر کس کز او زنار برگرددمباد آن روز کز من روی زلف یار بر گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2825

اگر از پرده زلف سیه رویش عیان گرددجهان از خنده برق تجلی گلستان گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2829

چنین از خون اگر دامان آن گل لاله گون گرددزدامنگیری او آستینها جوی خون گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2834

ز آهم بیستون سرچشمهٔ سیماب می‌گردددل آهن زبرق تیشه من آب می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2839

نسیم نوبهاران بر دماغم بار می‌گرددگل بی‌خار در پیراهن من خار می‌گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2840

سخن‌سنجی سرآمد در فن گفتار می‌گرددکه چون پرگار گرد نقطه‌ای صدبار می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2843

ز خط هشیار کی آن نرگس مخمور می گردد؟نمک بیهوشدارو زین می پرزور می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2844

عمل چون خالص افتد دل از ان پرنور می گرددصفای شهد شمع خانه زنبور می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2846

به نومیدی گره از کار سالک باز می‌گرددنفس چون سوخت در دل شهپر پرواز می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2847

ز گل تنها کجا بزم گلستان ساز می‌گردد؟که این هنگامه گرم از شعله آواز می‌گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2853

زخاموشی دل آگاه روشن بیش می گرددفروغ شمع ما در زیر دامن بیش می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2861

نشان یوسف گم گشته پیدا از تو می گرددچراغ دیده یعقوب بینا از تو می گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2871

دل چرخ بداختر نرم از یارب نمی گرددبه افسون این گره باز از دم عقرب نمی گردد

Saib TabriziGhazal1 min