Ghazal 977

عیب نادان در زمان خامشی گویاترستپسته بی مغز در لب بستگی رسواترست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 983

گوش بی دردان گران از خواب باشد بهتر استاین صدف پر گوهر سیماب باشد بهترست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 991

هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرستاین همای خوش نشین هر دم به بام دیگرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 992

حسن بالادست را هر روزشان دیگرستشعله جانسوز را هر دم زبان دیگرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1001

گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس استدیده کنعانیان را بوی پیراهن بس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1006

گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1014

از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1035

با لب خاموش حفظ آه کردن مشکل استاز گره این رشته را کوتاه کردن مشکل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1076

شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من استهمچو اختر در دل شب، روز بازار من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1077

لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من استصحبت گرمش به اغیار و کبابش بر من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1082

کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من استزخم شمشیر زبان خار مغیلان من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1083

خاکساری تا دلیل جان آگاه من استمی کند هموار هر چاهی که در راه من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1085

با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن استمغز چون گردید کامل پوست بر تن دشمن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1089

آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوستخنده صبح قیامت یک گریبان چاک اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1090

آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوستسینه ما چاک چاک از غمزه بیباک اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1100

کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوستپله ناز بتان سنگدل سنگین ازوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1105

جویبار شیشه با دریای خم پیوسته استکشتی می را چرا ساقی به خشکی بسته است؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1106

تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته استخوشه ام عقد اخوت با ثریا بسته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1110

هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته استدر دل آتش مهیا نوبهاری داشته است

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 1124

سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده استتوبه را آتش به جان از لاله زار افتاده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1134

نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده استمستی دارد که دنیا را فرامش کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1145

بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده استخنده از تنگ دهانت غوطه در شکر زده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1160

اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده استخوشه پروین ز رنج آسیا آسوده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1166

در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده استبر سر گنج است پایی کز طلب خوابیده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1167

آن که بزم می پرستان را پریشان چیده استمجلس ارباب دانش را به سامان چیده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1172

دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده استفرصتش بادا که محراب دعا را دیده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1178

این که روزی بی تردد می رسد افسانه استپنجه کوشش کلید رزق را دندانه است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1180

گردش گردون به چشمم گردش پیمانه استعالم از کیفیت حسن تو یک میخانه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1181

هر که غافل را نصیحت می کند دیوانه استخواب غفلت برده را طبل رحیل افسانه است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1192

زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای استاین نهال شوخ را در هر زمینی ریشه ای است

Saib TabriziGhazal1 min