Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟در تماشاگاه او پا در حنا دارد سپند
Ghazal 2503با دهان خشک هرکس خندهٔ تر میزندساغر تبخالهاش پهلو به کوثر میزند
Ghazal 2505با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند
Ghazal 2506چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو میزندغنچه در پیش گل روی تو زانو میزند
Ghazal 2507شانه چون بر زلف خود آن عنبرینمو میزنددر بیابان داغهای لاله را بو میزند
Ghazal 2512هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند
Ghazal 2513می به جرأت در قدح در پای خم مینا کنددخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند
Ghazal 2514پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند
Ghazal 2536کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟نی مگر دست نوازش ز آستین بیرون کند
Ghazal 2538گرنه دل را زلف مشکینش نگهداری کندکیست این بیمار را یک شب پرستاری کند؟
Ghazal 2539هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کندخانه اش سازست چون جان خانه پردازی کند
Ghazal 2541با خیال دوست هر کس مجلس آرایی کندگرچه با معشوق باشد یاد تنهایی کند
Ghazal 2542جذبه عاشق اثر در سنگ خارا میکندکوهکن معشوق خود از سنگ پیدا میکند
Ghazal 2543سیل اشکم گوهر راز آشکارا میکندآنچه پنهان کردهام سیما هویدا میکند
Ghazal 2544هرکه آن لبهای میگون را تماشا میکندچشم میپوشد ز حیرانی دهن وا میکند
Ghazal 2545عشق جا در سینه های تنگ پیدا می کندجای خود را این شرر در سنگ پیدا می کند
Ghazal 2551سیرچشمی تنگدستان را توانگر میکندموم را این بحر گوهرخیز عنبر میکند
Ghazal 2557گر جلا آیینههای تیره را نم میکندعاشقان را هم می گلرنگ خرم میکند
Ghazal 2570تا خدنگ غمزه بال و پرفشانی میکندخون ما افسردگان رقص روانی میکند
Ghazal 2580محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلندروزها کوتاه گردد چون شود شبها بلند
Ghazal 2582برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلندپیش ما چون ناله اهل هوس گردد بلند؟
Ghazal 2583خنده چون زان غنچه مستور میگردد بلنداز جگرگاه بدخشان شور میگردد بلند
Ghazal 2585نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟کی شود این شعله جانسوز از هر دل بلند؟
Ghazal 2593کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟هم مگر نور اقتباس از روی زیبایش کنند
Ghazal 2596غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کننداز شکست تن کمند شوق را پرچین کنند
Ghazal 2610بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بودچشمه سوزن به تار بی گره دریا بود
Ghazal 2611دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بوددست چون شد از طمع کوته ید بیضا بود
Ghazal 2619یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بودمغز ما از نشأه می پرده دار حور بود
Ghazal 2622ریزش اشک ندامت غافلان را بس بودمشت آبی لشکر خواب گران را بس بود
Ghazal 2634روح را در تنگنای جسم کی شادی بود؟مرغ دام افتاده را شادی در آزادی بود