Ghazal 88

حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 111

دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل رادر کنارِ بحر باشد خوابِ سنگین سیل را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 120

عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مراآهوان از چشم نگذارند صیاد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 123

خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مراچون سگان در صبح دامِ خواب می‌گیرد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 126

چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مراتابِ آن موی میان بی‌تاب می‌سازد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 134

سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرادرد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 138

نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مراباغ‌های دلگشا در زیرِ پر باشد مرا

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 144

چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 150

شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مراکشتی از باد مخالف گشت بی لنگر مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 153

نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 156

نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 158

از بهار افزود شور عشق چون بلبل مراخامه مشق جنون گردید چوب گل مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 159

می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرانیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 163

پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 170

سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 181

باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 196

نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 198

از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته راچون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 205

می کنم از سینه بیرون این دل افسرده رابشنوم تا چند بوی این چراغ مرده را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 208

کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده راپایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 217

نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 221

نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 225

کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 239

شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 251

تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 263

راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ماآب و رنگ گوهر از گنجینه می یابیم ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 267

با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ماهمچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 269

دیده سیر و دل بی مدعا داریم ماآنچه می باید درین مهمانسرا داریم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 270

از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 284

خون دل را باده گلفام می دانیم ماآه را خوشتر ز خط جام می دانیم ما

Saib TabriziGhazal2 min