Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ایام بهاران سبک از دیده ما رفتاز دست به هم سودنی این رنگ حنا رفت
Ghazal 2201قد تو کجا و قد رعنای قیامتاین جامه بلندست به بالای قیامت
Ghazal 2204این چه خط است و این چه رخسارستاین چه آیینه، این چه زنگارست
Ghazal 2217به که بر خود نبندد از درباندر دولت به هر که باز شده است
Ghazal 2228بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن استگر ذره را وجودی است، از آفتاب حسن است
Ghazal 2233مرا از تیره بختی شکوه بیجاستکه عنبر نیل چشم زخم دریاست
Ghazal 2239ز نغمه تا خدا یک کوچه راه استبر این حرف بلندم نی گواه است
Ghazal 2264بر رخ ممکن بود پیوسته گرد احتیاجلازم این نشأه افتاده است درد احتیاج
Ghazal 2269نیست یک گوهر سیراب به اندازه موجچون گریبان بشکافد گل خمیازه موج؟
Ghazal 2282عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبحگل به دامن چیند از خورشید تابان همچو صبح
Ghazal 2298روشندلان به هر که رسیدند همچو صبحدادند جان، نفس نکشیدند همچو صبح
Ghazal 2300زان پیش کآفتاب بگیرد گلوی صبحروی خود از می شفقی کن چو روی صبح
Ghazal 2305مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخمی کند گوینده را دشنام اول کام تلخ
Ghazal 2313بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاددیده ما در بهشت از روی گندم گون فتاد
Ghazal 2319کشتی دریاییای دیدم دلم آمد به یادحال دور افتادگان ساحلم آمد به یاد
Ghazal 2326آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه بردخواب در ره کی کند هر کس به منزل راه برد؟
Ghazal 2330عشق اول ناتوانان را به منزل می بردخار و خس را زودتر دریا به ساحل می برد
Ghazal 2331از فسون عالم اسباب خوابم میبردپیش پای یک جهان سیلاب خوابم میبرد
Ghazal 2339تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذردزندگی در سنگ خارا چون شرارم بگذرد
Ghazal 2355هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد
Ghazal 2361هر که در دنیای فانی زاد عقبی جمع کردقسمت امروز خورد و دل ز فردا جمع کرد
Ghazal 2367خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کردتار و پود هستیم را رشته آمال کرد
Ghazal 2375تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کردنکهت پیراهن یوسف گریبان پاره کرد
Ghazal 2382کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آوردریگ را چون سبحه، ذکر او به گفتار آورد
Ghazal 2418جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شدهر سر مو بر تنش در قطع ره شمشیر شد
Ghazal 2440زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشدریشه جوهر برون زآیینه روشن کشد
Ghazal 2443عشق یکسان ناز درویش و توانگر میکشداین ترازو سنگ و گوهر را برابر میکشد
Ghazal 2460هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماندعقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند
Ghazal 2463مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال مانداز دو صد خرمن، تهی چشمی به این غربال ماند
Ghazal 2465بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه مانددور گردیها زمعشوق از من دیوانه ماند