Ghazal 110

بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ می‌گردد مگس‌ران زال را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 113

نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 117

نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 119

از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 121

خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 124

التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسرده‌تر سازد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 140

بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 148

نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 154

بی زبانی پرده داری می کند راز مرامی دهد خاموشی من سرمه غماز مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 157

شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 160

کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 169

مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 180

برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرابس بود چون لاله داغی یادگار او مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 186

چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مراکشتی از یک قطره می، گردید دریایی مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 199

بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 212

در شکایت ریختی دندان نعمت خواره راکهنه کردی در ورق گردانی این سی پاره را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 215

طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه رارشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 218

هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامی‌دهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 219

دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 222

می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه راشمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 232

صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه رامی کند دربسته آهی خانه آیینه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 235

چهره ات خورشید سیما می کند آیینه رالعل جان بخشت مسیحا می کند آیینه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 242

چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ماپیچ و تاب بی قراری ها بود مکتوب ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 247

از ته دل نیست در میخانه استغفار ماخوابها در پرده دارد دیده بیدار ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 272

از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 282

بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ماخضر را شمشیر زهرآلود می دانیم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 285

گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ماکار با اطفال چون افتاد مجنونیم ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 286

نور معنی در جبین تاک می بینیم مادر قدح افشرده ادراک می بینیم ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 289

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 293

دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما

Saib TabriziGhazal1 min