Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ میگردد مگسران زال را
Ghazal 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را
Ghazal 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا
Ghazal 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا
Ghazal 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا
Ghazal 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسردهتر سازد مرا
Ghazal 140بلبلِ خوش نغمهام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا
Ghazal 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا
Ghazal 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرامی دهد خاموشی من سرمه غماز مرا
Ghazal 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا
Ghazal 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
Ghazal 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا
Ghazal 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرابس بود چون لاله داغی یادگار او مرا
Ghazal 186چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مراکشتی از یک قطره می، گردید دریایی مرا
Ghazal 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را
Ghazal 212در شکایت ریختی دندان نعمت خواره راکهنه کردی در ورق گردانی این سی پاره را
Ghazal 215طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه رارشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را
Ghazal 218هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامیدهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را
Ghazal 219دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را
Ghazal 222می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه راشمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را
Ghazal 232صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه رامی کند دربسته آهی خانه آیینه را
Ghazal 235چهره ات خورشید سیما می کند آیینه رالعل جان بخشت مسیحا می کند آیینه را
Ghazal 242چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ماپیچ و تاب بی قراری ها بود مکتوب ما
Ghazal 247از ته دل نیست در میخانه استغفار ماخوابها در پرده دارد دیده بیدار ما
Ghazal 272از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما
Ghazal 282بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ماخضر را شمشیر زهرآلود می دانیم ما
Ghazal 285گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ماکار با اطفال چون افتاد مجنونیم ما
Ghazal 286نور معنی در جبین تاک می بینیم مادر قدح افشرده ادراک می بینیم ما
Ghazal 289تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما
Ghazal 293دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما