Ghazal 2734

کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟نیست ممکن گوهر شاداب نم بیرون دهد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2752

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیددر سواد اعظم چشم غزالان واکشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2760

می به رغم عالم پرشور می باید کشیدغم چو زور آرد می پرزور می باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2791

نه از روی بصیرت سایه بال هما افتدسیه مست است دولت، تا کجا خیزد کجا افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2827

بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گرددکجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2845

به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گرددنفس تا راست سازد صبح صادق پیر می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2851

خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گرددکه بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2859

دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2889

خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آردنگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2926

مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2928

مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2956

عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌داردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمی‌دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2993

اگرچه خاکسارم بر جهان پا می توانم زدکف خاکی همان در چشم دنیا می توانم زد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3041

کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3043

مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3068

که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3085

بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشدصراط مردم باریک بین موی کمر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3105

ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشددرین میدان سپر انداختن مردانگی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3106

به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3107

دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3185

نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3187

به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟می روشن مگر از مشرق مینا برون آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3195

غم عالم به دل از دیده خونبار می‌آیدبه این گلشن خزان از رخنه دیوار می‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3196

دل از مژگان خواب‌آلود در زنهار می‌آیدبلای جان بود تیغی که لنگردار می‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3283

دیدنت باعث سرسبزی جان می‌گرددپیر در سایه سرو تو جوان می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3284

آدمی پیر چو شد حرص جوان می‌گرددخواب در وقت سحرگاه گران می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3285

اشک دریادل ما گرد جهان می‌گرددآب از قوت سرچشمه روان می‌گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3295

عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3320

هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3326

نه همین فکر مرا روز به من نگذاردکه به خوابم گل شب بوی سخن نگذارد

Saib TabriziGhazal1 min