Ghazal 2963

دل رم کرده ناخوش آستین افشاندنی داردنسیم سرد مهری بدورق گراندنی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2970

به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیردچو خار رهگذر هر لحظه دامان دگر گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2972

زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیردنمی داند که آتش زودتر در خار و خس گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2973

دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟فروغ ماه می باید رگ خواب کتان گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2974

زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟مگر جا در حریم او سپند از بهر من گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2975

حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیردنمک در دیده بیدرد رنگ خواب می گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2977

سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیردنسیم ساده دل بوی گل از گلزار می گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2979

دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیردشکار خود به چشم بسته این شهباز می گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2984

غباری از بیابان جنون بالا نمی گیردکه دل از سینه لیلی ره صحرا نمی گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2985

علایق دامن آزاده ما را نمی گیردکمند رشته مریم مسیحا را نمی گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2987

زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیردکه آب زندگانی را دل از ظلمت نمی‌گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2997

زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازدزهی ساقی که عالم را به یک پیمانه اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2999

زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟که مسکن نیست بوی پیرهن با کاروان سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3002

محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازددل چون موم را سنگین تر از فولاد می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3003

محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازدتجلی کوه را مجنون صحرا گرد می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3005

جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازددهانت سینه ها را مخزن اسرار می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3006

چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازدغباری خانه آیینه را بی‌نور می‌سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3008

برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازدکه دل خوردن مرا از زندگانی سیر می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3010

غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازدمسیحا را علاج درد من بیچاره می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3011

زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازدمی گلرنگ وقت صبح جان را تازه می سازد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3019

مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزدکه از لرزیدن من آسمانها چون زمین لرزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3023

دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزدچراغ خانه ما در برون بیش از درون سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3054

گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزدبه خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3076

به دل باشد گران چشمی که بی اشک دمادم شدغبار خاطر باغ است هر ابری که بی نم شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3078

رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شدلطافتهای عالم گرد شد سیب زنخدان شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3088

دل آزاد طبعان فارغ از قید هوس باشدقبای بی گریبان را چه پروای عسس باشد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3095

چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟که خضر از العطش گویان آن چاه ذقن باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3096

اگر فتح جگرداران به تیغ افراختن باشدمرا امید نصرت از سپر انداختن باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3112

حضور قلب کی در سینه پرشور می باشد؟کجا آسودگی در خانه زنبور می باشد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3122

بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشدگلابی بهتر از پاشیدن صحبت نمی باشد

Saib TabriziGhazal2 min