Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
شعله شوق اگر در دل خارا گیردکعبه چون محمل لیلی ره صحرا گیرد
Ghazal 3383قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زدکاش خود را به دم تیغ شهادت می زد
Ghazal 3390بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازدگر بود خضر، دل خویش به چاه اندازد
Ghazal 3402دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزدخضر چون سبزه ز بوم و بر ما برخیزد
Ghazal 3405منعم از خواب عدم تیره روان برخیزدهر که شب سیر خورد صبح گران برخیزد
Ghazal 3408گریه ابری است که از دامن دل می خیزدآه گردی است که از رفتن دل می خیزد
Ghazal 3410من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟قطره ای چند مگر دیده خونین ریزد
Ghazal 3430اگر آن غمزه خونریز مصور میشدآب آیینه چو شمشیر به جوهر میشد
Ghazal 3435ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشددور اول همه را نشأه دوبالا باشد
Ghazal 3444گر صفای حرم کعبه ز زمزم باشدزمزم کعبه دل دیده پر نم باشد
Ghazal 3450آتش قافله ما دل روشن باشدگرد ما سرمه بیداری رهزن باشد
Ghazal 3455هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشددلش آویخته پیوسته به یک مو باشد
Ghazal 3459ظاهر و باطن مردان به صفا می باشدپشت این آینه ها روی نما می باشد
Ghazal 3478دلش از گریه من رنگ نمی گرداندکوه را سیل گرانسنگ نمی گرداند
Ghazal 3479خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراندکشتی خود سبک از آب توانی گذراند
Ghazal 3481حسرت عمر، مرا در دل افگار بماندرفت سیلاب به دریا و خس و خار بماند
Ghazal 3482چهره ات شمع فروزان شده را می ماندکاکلت دود پریشان شده را می ماند
Ghazal 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادندآتشم را ننشاندند و به آبم دادند
Ghazal 3508روشنائی که درین دایره صاحب دیدندهمه چون شبنم گل آینه خورشیدند
Ghazal 3509به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدندسینه گرم چو خورشید به من بخشیدند
Ghazal 3515گوشه گیران که ز ایام کناری دارندهمچو صیاد کمینگاه شکاری دارند
Ghazal 3522جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟بیگناهی گنهی نیست که آسان بخشند
Ghazal 3525چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟زیر سرپوش، چراغی چه نفس راست کند؟
Ghazal 3531در صدف چشم محال است گهر باز کندگره از دیده پوشیده سفر باز کند
Ghazal 3540چرخ هرچند دل اهل هنر را شکندچون خریدار که رسم است گهر را شکند
Ghazal 3555چشمه زمزم ما تیغ تو بیباک بودحلقه کعبه ما حلقه فتراک بود
Ghazal 3561حاصل عمر زخود بیخبران آه بودهرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود
Ghazal 3572در خیالم اگر آن زلف پریشان میبودنفس سوختهام سنبل و ریحان میبود
Ghazal 3585کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شوددایه پرهیز کند طفل چو بیمار شود
Ghazal 3596حرص را تشنگی افزون به زر و مال شودچشم آیینه کجا سیر ز تمثال شود؟