Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
فروغی است یکرنگی از گوهر مادل ساده فردی است از دفتر ما
Ghazal 861از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تابچشم ظاهربین ز بی دردی کند جوهر حساب
Ghazal 862حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتابمی دواند ریشه در دل از رگ تلخی شراب
Ghazal 866گرچه با هر موجه ای دام دگر می دارد آباز ته دل وصل دریا در نظر می دارد آب
Ghazal 871در محیط عشق باشد از سر پر خون حبابباشد این دریای خون آشام را گلگون حباب
Ghazal 872گر به ظاهر بادپیماییم ما همچون حباباز هواداران دریاییم ما همچون حباب
Ghazal 879چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب
Ghazal 882چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خوابهر چه هر کس در نظر دارد، همان بیند به خواب
Ghazal 884مد کوتاهی است صبح از دفتر احسان شبسرمکش چون خامه زنهار از خط فرمان شب
Ghazal 888بیا کز دوریت مژگان به چشمم سوزن است امشبنفس در سینه ام چون خار در پیراهن است امشب
Ghazal 900ز خط رحیم نشد حسن یار با احباببه چشم آینه از توتیا نیامد آب
Ghazal 906ز بس به می شدم آلوده چون سبوی شرابتوان مقام مرا یافتن به بوی شراب
Ghazal 913از اشک بلبل است رگ تلخی گلابنادان کند حواله ز غفلت به آفتاب
Ghazal 918صبح گشادهروی بوَد در حجاب شبچون باد، سرسری مگذر از نقاب شب
Ghazal 921از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آبحیف است که آیینه نیرنگ شود آب
Ghazal 922طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیاتشعله جواله باشد گردش جام حیات
Ghazal 923عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساختشمع در فانوس کار یک جهان پروانه ساخت
Ghazal 928آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریختخار در پیراهن خورشید عالمتاب ریخت
Ghazal 930باده تلخی که از بویش دل منصور ریختعشق آتشدست در مغز من پرشور ریخت
Ghazal 933چشم مخموری که ما را زهر در پیمانه ریختمی تواند از نگاهی رنگ صد میخانه ریخت
Ghazal 934روی از عالم بگردان گر لقا می بایدتبگسل از کونین اگر زلف دو تا می بایدت
Ghazal 935گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاستچون عصای موسوی در خوردن غم اژدهاست
Ghazal 938در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاستگرچه شد درد این شراب صاف، کیفیت بجاست
Ghazal 946کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاستهمچو شمع کشته دودم از گریبان برنخاست
Ghazal 950از تهیدستی ز بی برگان خجالت کار ماستسر به زیر انداختن چون بید مجنون بار ماست
Ghazal 951آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماستدار، نخل دیگران و رایت منصور ماست
Ghazal 960درد بی درمان پیری منتهای دردهاستمغز پوچ و رنگ زردش کهربای دردهاست
Ghazal 964حیرت شبنم درین گلزار عین حکمت استرتبه بینایی هر کس به قدر حیرت است
Ghazal 967رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودستگر نمی در ساغر ما هست از جوی خودست
Ghazal 974روز ما با شب یکی زان آفتاب انورستزنگ این آیینه از تردستی روشنگرست