Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشمازین بیهوده گویان خانه زنبور شد گوشم
Ghazal 5567غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکمسرشک شمع گردد مهره گل بر سر خاکم
Ghazal 5574ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانمنسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم
Ghazal 5583قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینمغبارآلود شد آیینه چشم جهانبینم
Ghazal 5584گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینمز زلف شام غربت چهره صبح وطن بینم
Ghazal 5598اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام
Ghazal 5612سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم
Ghazal 5614بیخودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
Ghazal 5618قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم
Ghazal 5622فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم
Ghazal 5626قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم
Ghazal 5628چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم
Ghazal 5635تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟من که افتادنی ام چند زجا برخیزم؟
Ghazal 5636جذبه ای کو که ز خود دست فشان برخیزم؟از جهان بی دل و چشم نگران برخیزم
Ghazal 5645کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟آب در دیده به صد خون جگر گردانم
Ghazal 5650گوشه ای کو که دل از فکر سفر جمع کنم؟پا به دامان صدف همچو گهر جمع کنم
Ghazal 5656شکوه از کجروی طالع وارون چه کنم؟اژدها می شود این مار ز افسون چه کنم؟
Ghazal 5657به که بردیده گستاخ تمنا فکنمپرده ای کز رخ آن آینه سیما فکنم
Ghazal 5660چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟در ره سیل چه افتاده زمین گیر شوم؟
Ghazal 5678هر چه احسان تو داده است به ما آن داریمما چه داریم ز خود تا ز تو پنهان داریم
Ghazal 5679گرچه پیریم تمنای جوانی داریمنوبهاری به ته برگ خزانی داریم
Ghazal 5681خیز جان در ره صاحب نفسی افشانیممگر از سینه غبار هوسی افشانیم
Ghazal 5696چه غوطه ها که درین بحر پر خطر زده امکه سر چو رشته برون از دل گهر زده ام
Ghazal 5707ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصلعنان گسسته تر از موجه سیراب شدم
Ghazal 5709اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندمگمان مبر که ز پرواز لامکان ماندم
Ghazal 5715به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارمکه پیش تیغ حوادث همین سپر دارم
Ghazal 5730اگر چه در چمن روزگار خار و خسمچو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم
Ghazal 5731ز خال گوشه ابروی یار می ترسمازین ستاره دنباله دار می ترسم
Ghazal 5734ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگمز برق شیشه می آب می شود سنگم
Ghazal 5739بس است روی دلی مشت استخوان مراز چشم شیر فتد برق در نیستانم