Ghazal 811

ما نبض شناس رگ جانیم جهان راآیینه اسرار نهانیم جهان را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 819

در قلزم می همچو حباب است دل مااز خانه به دوشان شراب است دل ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 852

ای فکر تو نقشبند جان‌هایک حلقه ذکرت آسمان‌ها

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 876

از شفق هر چند شوید چهره در خون آفتابزردرویی می کشد زان روی گلگون آفتاب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 878

از شفق هر صبح سازد چهره خونین آفتابتا مگر آید به چشم خلق رنگین آفتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 948

هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاستگل که با بلبل نسازد دست گلچینش سزاست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 954

روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماستشمع در فانوس از پروانه خودکام ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 957

خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماستچون گهر گرد یتیمی خاک بازیگاه ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 963

اهل معنی را تماشا مانع جمعیت استحلقه چشمی که شد حیران، کمند وحدت است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 981

پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترستروی تلخ بحر از آب گهر شیرین ترست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 990

عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرستچهرهٔ پوشیده‌حالان را جمال دیگرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1006

گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1035

با لب خاموش حفظ آه کردن مشکل استاز گره این رشته را کوتاه کردن مشکل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1076

شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من استهمچو اختر در دل شب، روز بازار من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1077

لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من استصحبت گرمش به اغیار و کبابش بر من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1080

کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من استعالمی زین باده سر جوش مدهوش من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1082

کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من استزخم شمشیر زبان خار مغیلان من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1083

خاکساری تا دلیل جان آگاه من استمی کند هموار هر چاهی که در راه من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1090

آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوستسینه ما چاک چاک از غمزه بیباک اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1103

باز از معموره دلها فغان برخاسته استچشم مخمور که از خواب گران برخاسته است؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1105

جویبار شیشه با دریای خم پیوسته استکشتی می را چرا ساقی به خشکی بسته است؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1106

تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته استخوشه ام عقد اخوت با ثریا بسته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1124

سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده استتوبه را آتش به جان از لاله زار افتاده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1128

داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1142

خضر را گر سبز آب زندگانی کرده استعالمی را زنده دل آن یار جانی کرده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1145

بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده استخنده از تنگ دهانت غوطه در شکر زده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1160

اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده استخوشه پروین ز رنج آسیا آسوده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1165

مهربانی از میان خلق دامن چیده استاز تکلف، آشنایی برطرف گردیده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1180

گردش گردون به چشمم گردش پیمانه استعالم از کیفیت حسن تو یک میخانه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1192

زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای استاین نهال شوخ را در هر زمینی ریشه ای است

Saib TabriziGhazal1 min