Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هرزه گو را خامش از تقریر کردن مشکل استشعله را از ژاژخایی سیر کردن مشکل است
Ghazal 1039خط به گرد آن لب چون نوش دیدن مشکل استچشمه امید را خس پوش دیدن مشکل است
Ghazal 1042توبه از می در بهار نوجوانی مشکل استتشنه بر گشتن ز آب زندگانی مشکل است
Ghazal 1050در فشار دل، سر دست نگارین ظالم استدر هلاک بیگناهان تیغ خونین ظالم است
Ghazal 1056مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن استبی خبر هر سو که می غلطد نگاهم گلشن است
Ghazal 1064جان نثار یار کردن خاک را زر کردن استقطره ناچیز را دریای گوهر کردن است
Ghazal 1074چشم من از گریه مستانه من روشن استخانه من چون صدف از دانه من روشن است
Ghazal 1075دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من استبادبان و لنگرش بیداری و خواب من است
Ghazal 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوستاز بهار زندگانی بهره او گفتگوست
Ghazal 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوستسایه بالای او از سرکشی همدوش اوست
Ghazal 1094خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوستخضر کمتر سبزه ای از جویبار حسن اوست
Ghazal 1108یار راه شِکوهاَم از چین ابرو بسته استپیش این سیلاب آتش را به یک مو بسته است
Ghazal 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟باغ جنت گرد خود دیوار هم می داشته است؟
Ghazal 1114هر که از تن پروری در کار کاهل گشته استدفتر ایجاد را چون فرد باطل گشته است
Ghazal 1115چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته استاز هجوم سنبل این سرچشمه پنهان گشته است
Ghazal 1118بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده استعشرت روی زمین از مردم افتاده است
Ghazal 1155سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده استمد احسان هر قدر باشد رسا زیبنده است
Ghazal 1168عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده استبوی گل دودی است در مغز صبا پیچیده است
Ghazal 1184دل میان چار عنصر تن به سختی داده ای استدانه در آسیای چار سنگ افتاده ای است
Ghazal 1193شد چو عالمگیر غفلت، جاهل و دانا یکی استخانه چون تاریک شد بینا و نابینا یکی است
Ghazal 1198راحت کونین در زیر سر بیگانگی استهست اگر دارالامانی کشور بیگانگی است
Ghazal 1201خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی استچرخ با آن شان و شوکت در رکاب آدمی است
Ghazal 1202هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی استاز حرم صیدی که پا بیرون گذارد کشتنی است
Ghazal 1206بی محابا در میان نازکش انداخت دستناخن شاهین ز رشک بهله ای در دل شکست
Ghazal 1209دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بستدر صدف از اشک نیسان گوهر مقصود بست
Ghazal 1210خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بستمصحف روی ترا شیرازه از زنار بست
Ghazal 1212هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟یا به دل بردن کمر ماه تمامش تنگ بست
Ghazal 1219سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درستناله ام نگذاشت در گلشن گریبانی درست
Ghazal 1220عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشستاز گهر گرد یتیمی بر رخ دریا نشست
Ghazal 1224ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکستمن شدم مستان خمار هر که را صهبا شکست