Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گر چو غواصان توانی پای از سر ساختنمی توانی جیب و دامن پرز گوهر ساختن
Ghazal 6003بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستنبر گرانجانان بود مشکل ز جا برخاستن
Ghazal 6006پیش اهل دل ادب منظور باید داشتنبا کمال قرب خود را دور باید داشتن
Ghazal 6007پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتننیست ممکن موج از آب روان برداشتن
Ghazal 6009کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتنسهل کاری نیست اخگر در گریبان داشتن
Ghazal 6014آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتنحلقه فتراک طاوس است بال خویشتن
Ghazal 6016برده ام تا از سر کویت نشان خویشتنهم به جان تو که بیزارم ز جان خویشتن
Ghazal 6017هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتنمی نهم چون بید مجنون سر به پای خویشتن
Ghazal 6021در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتندر قیامت نامه پیچیده نتوان یافتن
Ghazal 6022سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخنچون مه نو شهره آفاق می گردد سخن
Ghazal 6025نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخناز زبان شمع این پروانه می گوید سخن
Ghazal 6034تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدنعالم آسوده را بر هم نمی باید زدن
Ghazal 6036چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟تا به کی بر رخنه دیوار زندان گل زدن؟
Ghazal 6037بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟از بصیرت نیست گل بر رخنه زندان زدن
Ghazal 6040عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدنبا نواسنجان قدسی همنفس خواهد شدن
Ghazal 6041شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدندار بر منصور ما تخت روان خواهد شدن
Ghazal 6055بی کشش نتوان برون از قید دنیا آمدنبی رسن از چاه هیهات است بالا آمدن
Ghazal 6056غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زنیا چو لب وا کردی از هم غوطه ها در خار زن
Ghazal 6057آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زنفرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن
Ghazal 6071سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کناز دل بی مدعا خون در دل افلاک کن
Ghazal 6072سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کنآتش نمرود را گلزار ابراهیم کن
Ghazal 6073صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کناز می چون آفتاب این سنگ را بیجاده کن
Ghazal 6078گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن
Ghazal 6080صید دل زین بیش با موی میان خود مکنکینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن
Ghazal 6085دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن
Ghazal 6093شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب مندر کف آیینه لنگردار شد سیماب من
Ghazal 6102آسمانها را به چرخ آرد دل پر شور منمیکند از جای خم را باده پر زور من
Ghazal 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من
Ghazal 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من
Ghazal 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟