Ghazal 5996

گر چو غواصان توانی پای از سر ساختنمی توانی جیب و دامن پرز گوهر ساختن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6003

بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستنبر گرانجانان بود مشکل ز جا برخاستن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6006

پیش اهل دل ادب منظور باید داشتنبا کمال قرب خود را دور باید داشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6007

پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتننیست ممکن موج از آب روان برداشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6009

کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتنسهل کاری نیست اخگر در گریبان داشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6014

آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتنحلقه فتراک طاوس است بال خویشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6016

برده ام تا از سر کویت نشان خویشتنهم به جان تو که بیزارم ز جان خویشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6017

هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتنمی نهم چون بید مجنون سر به پای خویشتن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6021

در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتندر قیامت نامه پیچیده نتوان یافتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6022

سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخنچون مه نو شهره آفاق می گردد سخن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6025

نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخناز زبان شمع این پروانه می گوید سخن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6034

تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدنعالم آسوده را بر هم نمی باید زدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6036

چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟تا به کی بر رخنه دیوار زندان گل زدن؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6037

بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟از بصیرت نیست گل بر رخنه زندان زدن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6040

عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدنبا نواسنجان قدسی همنفس خواهد شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6041

شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدندار بر منصور ما تخت روان خواهد شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6055

بی کشش نتوان برون از قید دنیا آمدنبی رسن از چاه هیهات است بالا آمدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6056

غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زنیا چو لب وا کردی از هم غوطه ها در خار زن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6057

آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زنفرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6071

سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کناز دل بی مدعا خون در دل افلاک کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6072

سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کنآتش نمرود را گلزار ابراهیم کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6073

صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کناز می چون آفتاب این سنگ را بیجاده کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6078

گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6080

صید دل زین بیش با موی میان خود مکنکینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6085

دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6093

شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب مندر کف آیینه لنگردار شد سیماب من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6102

آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور منمی‌کند از جای خم را باده پر زور من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6103

مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6104

دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6105

بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟

Saib TabriziGhazal1 min