Mahmoud Shabestari
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بونجیب آنکه بود شیخ مهینچونکه کردی به سالکی تلقین
Səadətnamə, 97نسبت فعل را به مظهر و سازکسب خوانند بر طریق مجاز
Səadətnamə, 108گفت بابا فرج حدیث تمامچونکه کردش سؤال خواجه امام
Səadətnamə, 109پیشتر از جهان خدای لطیفجوهری آفرید پاک و شریف
Səadətnamə, 114نفس را نیست مادت و مدّتقالب او راست آلت و عدّت
Səadətnamə, 117امر معروف خصلتی است شریفلیک از مشفق نظیف لطیف
Səadətnamə, 119بر رهی میگذشت شیخ مهینسعد دین حمویه با تمکین
Səadətnamə, 122گیرد از کسب خویش رزق حرامقَدَری، اینت حمق و جهل تمام
Səadətnamə, 126امر فرمود ایزد رحمانهمۀ خلق را ز انس و ز جان
Səadətnamə, 128گفت یک روز نازنین خاتونکادمی زاده عاجز است و زبون
Gulshan-i Raz, chapter 1به نام آن که جان را فکرت آموختچراغ دل به نور جان برافروخت
Haqq al-Yaqin, chapter 3چون محقق شد که ادراک هستی جزوی کل هستیها را ضروری است بباید دانست که وقتها ادراک هستی کلی مظهر و آئینه ادراک جزوی بود و این مقام معرفت است. نص: اولم یکف بربک و اللّه نور السماوات و الارض و من عرف نفسه فقد عرف ربه مبین این مقام است. و گاه عکس این بود که مقام علم است.و آیات: سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسکم افلا تنصرون مبین این مقام است. بلکه بیشتر آیات تنزیل و اخبار و آثار در این قسم وارد است، از آنکه به افهام اقرب است و مستلزم ادراک ادراک است، که حکمت بعثت رسل و انبیا است. آنچنان که بیان کرده شود. انما انت مذکر، کلا انها تذکرة.حقیقت- نفس ادراک فطری یعنی معرفت بسیط قابل تفکر نیست، که تحصیل حاصل محال است، بلکه تفکر حجاب آن میگردد و از این جهت فرمود: لاتتفکروا فی ذات اللّه، بلکه محل تفکر ادراک ادراک است بواسطۀ آیات و بدین سبب تفکر را به آیات حواله فرمود که: و یتفکرون فی خلق السماوات و الارض. قل انظروا ماذا فی السماوات و الارض.
Mir'at al-Muhaqqiqin, chapter 3بدان که اول چیزی که حق سبحانه و تعالی بیافرید عقل بود کقوله علیه السلام: «اول ماخلق اللّه تعالی العقل». و عقل را سه معرفت داد: اول معرفت خود، دوم معرفت حق، سوم معرفت احتیاج او به حق. و از هر معرفتی چیزی در وجود آمد: از معرفت خود نفسی و از معرفت حق عقلی و از معرفت احتیاج او به حق جسمی پیدا شد. و در عقل دوم همین سه معرفت پیدا شد و از آن سه معرفت او هم بر این طریق عقلی دیگر و نفسی دیگر و جسمی دیگر پیدا شد. همچنین تا نُه مرتبه، نُه عقل و نُه نفس و نُه جسم پیدا شد و آن نُه جسم، نُه فلک است و نُه نفس، نفوس فلکی و نُه عقل، عقول افلاک. پس هر فلکی را نفسی و عقلی و جسمی باشد.فلک اول را عرش خوانند و فلک اطلس و فلک الافلاک و جسم کل هم گویند. و فلک دوم را کرسی خوانند و فلک البروج و فلک الثوابت نیز خوانند و فلک دیگر را که زیر اوست فلک زحل خوانند و فلک دیگر را فلک مشتری و دیگر فلک مریخ و دیگر فلک آفتاب و دیگر فلک زهره و دیگر فلک عطارد و دیگر فلک قمر و عقل فلک قمر را عقل فعال خوانند و نفس او را واهب الصور گویند.
Gulshan-i Raz, chapter 4مرا گفتی بگو چِبْوَد تفکّرکز این معنی بماندم در تحیّر
Mir'at al-Muhaqqiqin, chapter 8بدان که مجموع عالم بعضی ظاهر است و بعضی باطن. آنچه ظاهر است از عالم، افلاک است و عناصر و موالید؛ و آنچه باطن است از عالم، نفوس است و عقول و مردم را نیز ظاهری و باطنی هست، ظاهر چون بدن و باطن چون قوّتها که بدان ادراک اشیا کند مثل قوّت بینائی و شنوائی و گویائی و غیرهم و آنچه حق سبحانه و تعالی فرموده: «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتّی یتبیّن لهم انّه الحق»؛ مراد از آفاق، عالم ظاهر است یعنی عالم اجسام و مراد از انفس، عالم باطن است یعنی عالم ارواح و آن آیات نزد محققان نُه آیت است که حق تعالی به موسی داده قوله تعالی: «ولقد آتینا موسی تسع آیات بینات». و ما نیز در این کتاب همان نه آیت را بیان کنیم در عالم ظاهر و باطن و عالم ظاهر را مُلک خوانیم و عالم باطن را ملکوت، پس بحقیقت آن آیات هجده باشد نه در عالم ملک و نه در عالم ملکوت.اکنون بدان که این نه آیت که در عالم مُلک است کدام است، از آن جمله یکی افلاک است و چهار عنصر و معدن و نبات و حیوان و انسان، و این نه آیت است در عالم مُلک. و همچنین نه آیت ملکوت یکی از آن جمله نفس کل است و او ملکوت افلاک است و چهار ملک مقربند چون جبرئیل و میکائیل و اسرافیل و عزرائیل و این چهار، ملکوت چهار عناصرند. و ملکوت انسانی نفس او است و آن سه موالید را ملکوت هر یکی نفس ایشان است ونه آیات در عالم ملکوت به تمامی این است که گفته شد و چون گفته بودیم که آدم نسخهای است از مجموع عالم که هرچه در مجموع عالم است در آدم موجود است و ما این نه آیات ظاهر ونه آیات باطن در آدم بنمائیم.
Haqq al-Yaqin, chapter 9حقیقت- چون محقق گشت که مبداء عبارت است از ظهور هستی در نیستی، معاد عبارت بود از ظهور نیستی در هستی، چه مبدأ و معاد متقابلانند: کما بدانا اول خلق نعیده.حقیقت- ظهور هستی در نیستی اظهار و ایجاد خلق است و ظهور نیستی در هستی اخفاء، و اعدام و موت، مبداء چون ظهور هستی بود در نیستی: الست بربکم قالوا بلی. معاد ظهور هستی باشد در حقیقت خودش: لمن الملک الیوم للّه الواحد القهار.
Kanz al-Haqa'iq, chapter 9ز خشم و شهوت و از حرص و کینهتهی کن ای پسر امروز سینه
Kanz al-Haqa'iq, chapter 15تو نفست دل کن و دل را چو جان کنپس آنگه سوی جانان روان کن
Kanz al-Haqa'iq, chapter 16یکی جم نام وقتی پادشا بودکه جامی داشت کان گیتینما بود
Kanz al-Haqa'iq, chapter 19چو موسی باز میگردید از طوردر آن وادی سیاهی دید از دور
Kanz al-Haqa'iq, chapter 20چو تسبیح از خواهر این اسرار بشنودبزد یک نعره و بر دار شد زود
Kanz al-Haqa'iq, chapter 22سوالی چند کردم از حکیمیسوالی نیک هست از علم نیمی
Gulshan-i Raz, chapter 24که شد بر سرِّ وحدت واقف آخرشناسای چه آمد عارف آخر
Səadətnamə, 25صابی مشرک ستاره پرستکوز «انعام بل اضل» بتر است
Kanz al-Haqa'iq, chapter 26به جان تعظیم امر حق به جا آربدل بر خلق شفقت نیز میدار
Gulshan-i Raz, chapter 28ندارد باورت اکمه ز الوانوگر صد سال گویی نقل و برهان
Gulshan-i Raz, chapter 31من و ما و تو و او هست یک چیزکه در وحدت نباشد هیچ تمییز
Gulshan-i Raz, chapter 33چرا مخلوق را گویند واصلسلوک و سیرِ او چون گشت حاصل؟
Kanz al-Haqa'iq, chapter 35دلیل است ای اخی بر حشر و نشرتچنان کت نشر باشد هست حشرت
Gulshan-i Raz, chapter 42اگرچه خور به چرخ چارمین استشعاعش نور و تدبیر زمین است