Mohammad-Hossein Shahriar · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گر من از عشق غزالی غزلی ساختهامشیوه تازهای از مبتذلی ساختهام
Ghazal 36شنیدهام که به شاهان عشق بخشی تاجبه تاج عشق تو من مستحقم و محتاج
Ghazal 9آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟بیوفا حالا که من افتادهام از پا چرا؟
Ghazal 22پا شو ای مست که دنیا همه دیوانهٔ توستهمه آفاق پر از نعرهٔ مستانهٔ توست
Ghazal 33دیر آمدی که دست ز دامن ندارمتجان مژده دادهام که چو جان در بر آرمت
Ghazal 49ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمدسیمای شب آغشته به سیماب برآمد
Ghazal 69قمار عاشقان بردی ندارد از نداران پرسکس از دور فلک دستی نبرد از بدبیاران پرس
Ghazal 72به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاککه من چو لاله به داغ تو خفتهام در خاک
Ghazal 1گذار آرد مَهِ من گاهگاه از اشتباه اینجافدای اشتباهی کآرد او را گاهگاه اینجا
Ghazal 2علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا راکه به ماسوا فکندی همه سایه هما را
Ghazal 3به چشمک این همه مژگان به هم مزن یاراکه این دو فتنه به هم میزنند دنیا را
Ghazal 77برو ای تُرک که تَرک تو ستمگر کردمحیف از آن عمر که در پای تو من سرکردم
Ghazal 78نفسی داشتم و ناله و شیون کردمبی تو با مرگ عجب کشمکشی من کردم
Ghazal 111به اختیار دلی برد چشم یار از منکه دور از او ببرد گریه اختیار از من
Ghazal 124رندم و شهره به شوریدگی و شیداییشیوهام چشمچرانی و قدحپیمایی
Ghazal 127راه گم کرده و با روی چو ماه آمدهایمگر ای شاهد گمراه به راه آمدهای
Ghazal 152ای دل به ساز عرش اگر گوش میکنیاز ساکنان فرش فراموش میکنی
Ghazal 6بیداد رفت لالهٔ بر باد رفته رایا رب خزان چه بود بهار شکفته را
Ghazal 8جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی رانجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را
Ghazal 37یا رب مباد کز پا جانان من بیفتددرد و بلای او کاش بر جان من بیفتد
Ghazal 40شباب عمر عجب با شتاب میگذردبدین شتاب خدایا شباب میگذرد
Ghazal 82به تیرهبختی خود کس نه دیدم و نه شنیدمز بخت تیره خدایا چه دیدم و چه کشیدم
Ghazal 87اگرچه رند و خراب و گدای خانه به دوشمگدائی در عشقت به سلطنت نفروشم
Ghazal 101بلبل عشقم و از آن گل خندان گویمسخن از آن گل خندان به سخندان گویم
Ghazal 118ای آفتاب هالهای از روی ماه تومه بر لب افق لبهای از کلاه تو
Ghazal 141دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازیبه شوخی میبرند از من سیهچشمان شیرازی
Ghazal 145نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکیچه گویم با تو کز عزت ورای عقل و ادراکی
Ghazal 7شب به هم درشکند زلف چلیپایی راصبحدم سردهد انفاس مسیحایی را
Ghazal 10زندگی شد من و یک سلسله ناکامیهامستم از ساغر خون جگر آشامیها
Ghazal 15ای چشم خمارین که کشد سرمه خوابتوی جام بلورین که خورد باده نابت