Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خاقانی اگر نقش دلت داغ یکی استنانش ز جهان یا ز فلک بینمکی است
Rubai 30چه آتش و چه خیانت از روی صفاتخائن رهد از آتش دوزخ هیهات
Rubai 38از هر نظری بولهبی در پیش استما غافل از الاعجبی در پیش است
Rubai 40خاقانی را دل تف از درد بسوختصبر آمد و لختی غم دل خَورد بسوخت
Rubai 59از عشق لب تو بیش تیمارم نیستکآلودهٔ لبهاست سزاوارم نیست
Rubai 60گرچه صنما همدم عیسی است دمتروح القدسی، چگونه خوانم صنمت؟
Rubai 61از خوی تو خستهایم و از هجرانتدر دست تو عاجزیم و در دستانت
Rubai 66در بخشش حسن آن رخ و زلفی که تو راستیک قسم فتادند چنان کایزد خواست
Rubai 69آن ماه دوهفته کرده عمدا هر هفتآمد بر خاقانی و عذرش پذرفت
Rubai 86آن بت که ز عشق او سرم پر سوداستنقش کژ او هیچ نمیگردد راست
Rubai 95هر روز فلک کین من از سر گیردبر دست خسان مرا زبونتر گیرد
Rubai 101این چرخ بدآئین نه نکو میگرددزو عمر کهن حادثه نو میگردد
Rubai 110پیغام غمت سوی دلم میآیدزخمت همه بر روی دلم میآید
Rubai 121دیدی که نسیم نوبهاری بوزیدما را ز بهار ما نسیمی نرسید
Rubai 126جانان شد و دل به دست هجرانم دادهجر آمد و تبهای فراوانم داد
Rubai 130لعلت چو شکوفه عقد پروین داردروی تو چو لاله خال مشکین دارد
Rubai 137زلف تو بنفشه ار غلامی فرمودزین روی بنفشه حلقه در گوش نمود
Rubai 142گر بد دارد و گر نکو او داندگر جرم کند و گر عفو او داند
Rubai 158ای از دل دردناک خاقانی شادغمهای تو کرد خاک خاقانی باد
Rubai 165خاقانی را آنکه بود سلطان هنرچون شمع بسی نشست بر کرسی زر
Rubai 184خاقانی رو چو سیر عریان وش باشتو تو چو پیاز و دل پر از آتش باش
Rubai 203یارت نکند به مهر تمکین ای دلاو نیست حریف، مهره برچین ای دل
Rubai 204از آتش عشق آب دهانم همه سالدر آب چو آتش به فغانم همه سال
Rubai 212ز آن نوش کند زهره شراب سخنمکز فرق فلک گذشت آب سخنم
Rubai 220افغان که ز دل برای سوز آوردمنه ناوک آه سینه دوز آوردم
Rubai 226بر فرق من آتش تو فشانی و دلمبر رهگذر غم تو نشانی و دلم
Rubai 232چون پای غم ار ز مجلست بیرونماز دست غمت چو می در آب و خونم
Rubai 244ای کرده تن و جان مرا مسکن غمدر باغ دلم شکفته شد سوسن غم
Rubai 245روز از پی هجر تو بفرسود دلمشب در پی روز وصل نغنود دلم
Rubai 246هر روز در آب دیدهاش مییابمشد ز آتش و آب هر شب خوابم