Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
راهی که در او خنگ فلک لنگ شدیاز وسعت او دل جهان تنگ شدی
Rubai 347خاقانی اگر سرزدهٔ یار آییدر سرزدگی مگر کُلهدار آیی
Qit'a 1مرا شاه بالایِ خواجه نشانده استاز آن خواجه آزرده برخاست از جا
Qit'a 6کبوتر حرم آمد ز کعبهٔ سعدابشاره داد چو دلالهٔ عروس سبا
Qit'a 13شروان به باغ خلد برین ماند از نعیمکز باغ خلد نوبر نعما رسد مرا
Qit'a 17نظاره کنان به روی خوبتچون درنگرند از کرانها
Qit'a 26کو آنکه نقد او به ترازوی هفت چرخشش دانگ بود راست بهر کفهای که سخت
Qit'a 38دوستکانی داد شاهم جام دریا شکل و منخوردم آن جام و شکوفه کردم و رفتم ز دست
Qit'a 39به خدائی که در ره عدلشبندگان را هزار آفتهاست
Qit'a 72خاقانیا قبول و رد از کردگار دانزو ترس و بس که ترس تو پا زهر زهر اوست
Qit'a 75نظیر سعد اکبر میرگشتاسبکه جای سعد اصغر زخمهٔ اوست
Qit'a 80خاقانی از حدیث زمانه زبان ببستکز هرچه هست به ز زبان کوتهیش نیست
Qit'a 86دی جدل با معطلی کردمکه ز توحید هیچ ساز نداشت
Qit'a 95شب که مثال مه ذیالحجه دیدصورت طغراش ز مه برکشید
Qit'a 98مرد باید که چون هنر ورزدبحر باشد که امتحان ارزد
Qit'a 104مادرم کرد وقت نزع، دعاکه تو را بانگ و نام سرمد باد
Qit'a 106نیک بد رائی با خلق جهانکه بدی نیک سوی جانت رساد
Qit'a 129زخم بر دل رسید خاقانیتا خود آسیب بر خرد چه رسد
Qit'a 130تا تو ناز فروتران نکشیمرا تو را لاف برتری نرسد
Qit'a 132از مرگ براهیم که علامهٔ دین بوددردا که علامات کرامات نگون شد
Qit'a 134وفا جستن از خلق خاقانیا بسکه جستن به اندازهٔ جهد باشد
Qit'a 140خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شدهزار آه زهرک آن خبر شنود برآمد
Qit'a 148های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکرگر دهانت را به آب زهرناک آکندهاند
Qit'a 155میسزد قبلهٔ خاقانی از آنکه صفات می پیوست کند
Qit'a 176ای امیر امرای سخن و شاه سخابه سخن مثل عطارد به سخا چون خورشید
Qit'a 196گر کهان مه شدند خاقانیتو در ایشان به مهتری منگر
Qit'a 200عیسی دورانم و این کور شد دجال منقدر عیسی کی نهد دجال ناموزون کور
Qit'a 205جمال صفاهان نظام دومکه گیتی سیم جعفر انگاشتش
Qit'a 215سفرهای و بر او چو سفرهٔ گلاز برون سرخ و از درون زردیش
Qit'a 219چشم بر کار دوست دار چنانکه غیوران بر اهل پردهٔ خویش