Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای لعل تو پردهدار پروینوای زلف تو سایبان نسرین
Ghazal 299پشت پایی زد خرد را روی تورنگ هستی داد جان را بوی تو
Ghazal 302ای تماشاگاه جانها طرف لالهستان تومطلع خورشید زیر زلف مه جولان تو
Ghazal 308ای از پی آشوب ما از رخ نقاب انداختهلعل تو سنگ سرزنش بر آفتاب انداخته
Ghazal 309سرمستم و تشنه، آب دردهآن آتشگون گلاب درده
Ghazal 320غم بنیاد آب و گل چه خوریدم گردون مستحِل چه خوری
Ghazal 335گلی از باغ وفا آمدهایخود خس و خار نما آمدهای
Ghazal 346جان از تنم برآید چون از درم درآئیلب را به جای جانی بنشان به کدخدائی
Ghazal 351درآ کز یک نظر جان تازه کردیبسا عشق کهن کان تازه کردی
Ghazal 352دوست داری که دوستدار کُشیهر دلی را هزار بار کشی
Ghazal 359به خرد راه عشق میپوئیبه چراغ آفتاب میجوئی
Ghazal 388ماهی که مه از قفای او بینیخورشید ز روی و رای او بینی
Ghazal 396قم بکرة و خذها با کورة الحیاتِفالدیک قد ینادی هات السُّلاف هاتِ
Ghazal 399دیوانه شوم چون تو پریوار نماییدر سلسلهٔ زلفِ پری، مار نمایی
Ghazal 401باز از نوای دلبری، سازی دگرگون میزنیدیر است تا در پردهای، از پرده بیرون میزنی
Qasida 3عروس عافیت آنگه قبول کرد مراکه عمر بیشبها دادمش به شیربها
Qasida 29دل صید زلف اوست به خون در نکوتر استوان صید کان اوست نگونسر نکوتر است
Qasida 40هرگز به باغ دهر گیائی وفا نکردهرگز ز شست چرخ خدنگی خطا نکرد
Qasida 47دل به سودای تو سر اندازدسر ز عشقت کله براندازد
Qasida 48منتظری تا ز روزگار چه خیزدعقل بخندد کز انتظار چه خیزد
Qasida 54جام طرب کش که صبح کام برآمدخندهٔ صبح از دهان جام برآمد
Qasida 59دردا که دل نماند و بر او نام درد ماندوز یار یادگار دلم یاد کرد ماند
Qasida 60به فلک تخته در ندوختهاندچشم خورشید بر ندوختهاند
Qasida 62می و مشک است که با صبح برآمیختهاندیا بهم زلف و لب یار درآمیختهاند
Qasida 77صورت نمیبندد مرا کان شوخ پیمان نشکندکام من اندر دل شکست امید در جان نشکند
Qasida 91شه اختران زان زر افشان نمایدکه اکسیر زرهای آبان نماید
Qasida 98صبحگاهی سر خوناب جگر بگشاییدژالهٔ صبحدم از نرگسِ تر بگشایید
Qasida 204الوداع ای کعبه کاینک وقت هجران آمدهدل تنوری گشته و زو دیده طوفان آمده
Qasida 210گر به قدر سوزش دل چشم من بگریستیبر دل من مرغ و ماهی تن به تن بگریستی
Qasida 213دوش که صبح چاک زد صدرهٔ چرخ عنبریخضر درآمد از درم صبحوش از منوری