Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر صبح که نو جهان ببینماز منزل جان نشان ببینم
Qasida 174ناگذران دل است نوبت غم داشتنجبهت آمال را داغ عدم داشتن
Qasida 178غارت دل میکنی شرط وفا نیست اینکار من از سایه شد سایه برافکن ببین
Qasida 191ای تیر باران غمت، خون دل ما ریختهنگذاشت طوفان غمت، خون دلی ناریخته
Qasida 194ماه نو دیدی حمایل ز آسمان انگیختهاختران تعویذ سیمین بیکران انگیخته
Qasida 196دور فلک ده جام را از نور عذرا داشتهچون عده داران چار مه در طارمی واداشته
Qasida 198این آتشین کاسه نگر، دولاب مینا داشتهاز آب کوثر کاسهتر و آهنگ دریا داشته
Qasida 206دلنواز من بیمار شمائید همهبهر بیمار نوازی به من آئید همه
Qasida 211صبحدم آب خضر نوش از لب جام گوهریکز ظلمات بحر جست آینهٔ سکندری
Qasida 224جان پیشکشت سازم اگر پیش من آئیدل روی نمایت دهم ار روی نمائی
Rubai 8ای تیر هنر صهیل و برجیس لقاشعری فش و فرقدفر و ناهید صفا
Rubai 11از من شب هجر میبپرسید حبابدریای غمم کدام آرام و چه خواب
Rubai 41خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرستخونآلود است همچنان بازفرست
Rubai 42داغم به دل از دو گوهر نایاب استکز وی جگرم کباب و دل در تاب است
Rubai 44گر سایهٔ من گران بود در نظرتمن رفتم و سایه رفت و دل ماند برت
Rubai 45سلطان ز در قونیه فرمان رانده استبر خاقانی دُر قبول افشانده است
Rubai 64تب کرد اثر در گل عنبربارتاینک خوی تب نشسته بر گلزارت
Rubai 71از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشتوز گوشهٔ نطع مکرمت شه درگشت
Rubai 85غم بر دل خاقانی ترسان بنشستگو بر لب آب و آتش آسان بنشست
Rubai 94استاد علی خمره به جوئی داردچون من جگری و دست و روئی دارد
Rubai 105تا در لب تو شهد سخنور باشدنهشگفت اگر شهد تب آور باشد
Rubai 112توفیق رفیق اهل تصدیق شودزندیق در این طریق صدیق شود
Rubai 115درد سر مردم همه از سر خیزدچون یافت کله درد قویتر خیزد
Rubai 123دریاب که دل برفت و تن هم بنماندوان سایه که بد نشان من هم بنماند
Rubai 134بخت ار به مراد با توام بنشاندگردون ز توام برات دولت راند
Rubai 135روزی فلکم بخت بد ار باز آرداز این دل گم بوده خبر باز آرد
Rubai 139خاقانی از آن کام که یارت ندهدنومیدی و چرخ داد کارت ندهد
Rubai 143گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَردتب دوش تن مرا بیازرد به درد
Rubai 149ای کشته مرا لعل تو مانند بسدوی کشته به دندان بسد عاشق صد
Rubai 157چون زاغ سر زلف تو پرواز کنددر باغ رخت به کبر پر باز کند