Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چون زاغ سر زلف تو پرواز کنددر باغ رخت به کبر پر باز کند
Rubai 162چون رایت حسن تو بر افلاک زنندعشاق تو آتش اندر املاک زنند
Rubai 163خاقانی ازین خانه و خوان غداربرخیز و به خانیان کلیدش بسپار
Rubai 171دل کوفتهام چو تخمکان ز آتش قهرلب شسته به هفت آب ز آلایش دهر
Rubai 183آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوزبا ماش به پای پیل جنگ است هنوز
Rubai 213دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینملاله همه زآن رخ چو وردت چینم
Rubai 234کشتند مرا کز تو پراکنده شومغم نیست اگر بر درت افکنده شوم
Rubai 243دود افکن را بگو که بس نالانمدودی بر شد که دودگین شد جانم
Rubai 255بس کور دل است این فلک بیسر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن
Rubai 259ای دل چو فسردهای غمی پیدا کنوی غنچه تو داغ ستمی پیدا کن
Rubai 265تا رخت بیفکند به صحرا دل منسرمایه زیان کرد ز سودا دل من
Rubai 266خاقانی اگر توئی ز صافی نفسانبر گردن کس دست به سیلی مرسان
Rubai 274چون زندگی آفت است جانم گم کنچون سایه حجاب است نشانم گم کن
Rubai 293صبح است شراب صبح پرتو دَردِهزو هر جو جوهری است، جو جو درده
Rubai 294خاقانی عمر گم شد، آوازش دهدل هم به شکست میرود، سازش ده
Rubai 297خاقانی و روی دل به دیوار سیاهکز بام سپهر ملک بیرون شد ماه
Rubai 301دیدم به ره آن مه خود و عید سپاهبر بسته نقاب و نو چنین باشد ماه
Rubai 315نفسم جنب غرامت است ای دلجویکو تیغ که غسلها توان کرد بدوی
Rubai 317خاک ار ز رخت نور برد گهگاهیمنزل به فلک برآورد چون ماهی
Rubai 329از بلبل گل پرست خوش سازتریکبکی و ز دراج خوش آوازتری
Rubai 337بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمیگمره نیَمی گر به درت بگذرمی
Rubai 338سیمرغ وصالی ای بت عالی رایدادی لقبم همای گیتی آرای
Rubai 339خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریینازت بَرَمی گر، نه چنین کافریی
Rubai 344شبهای سده زلف مغانفش داریدر جام طرب بادهٔ دلکش داری
Rubai 350گر من نه به دل داغ برافکندهامیبا تو ز غم آزاد و تو را بندهامی
Qit'a 3همه کارم ز دور آسمانیچو دور آسمان شد زیر و بالا
Qit'a 4من که خاقانیم به منت شاهپشت خم کردهام ز بار عطا
Qit'a 5خاقانیا به جاه مشو غره غمروارگر خود به جاه بهمن و جمشیدی از قضا
Qit'a 18چون شاه بازگشت ز ابخاز روز عیدفرمود چاشتگه گذری بر کلیسیا
Qit'a 19ای در آبدار توانی ز پیچ و خمدر آب شد ز شرمم صد راه زیر آب