Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بی زحمت تو با تو وصالی است مرافارغ ز تو با تو حسب حالی است مرا
Rubai 13بختی دارم چو چشم خسرو همه خوابچشمی دارم چو لعل شیرین همه آب
Rubai 25ای گوهر گمبوده کجا جوئیمتپای آبله در کوی بلا جوئیمت
Rubai 68نور رخ تو طلسم خورشید شکستخورشید ز شرم سایه از خلق گسست
Rubai 84خاقانی از آن شاه بتان طمع گسستدر کار شکستهای چو خود دل دربست
Rubai 91دانی ز جهان چه طرف بربستم هیچوز حاصل ایام چه در دستم هیچ
Rubai 93خاقانی اساس عمر غم خواهد بودمهر و ستم فلک به هم خواهد بود
Rubai 189خاقانی اگر نه خس نهادی خوش باشگام از سر کام درنهادی خوش باش
Rubai 217از عشق تو کشتهٔ شمشیر شومبیدردم اگر ز خواهشت سیر شوم
Rubai 225تو گلبن و من بلبل عشق آرایمجز با تو نفس ندهم و دل ننمایم
Rubai 287تب کرد اثر در رخ و در غبغب تومه زرد شد اندر شکن عقرب تو
Rubai 302در تیرگی حال من روشن بهمی دوست به هر حال و خرد دشمن به
Qit'a 113مبر ای خواجه آب خاقانیکه زوال آب عمر تو ببرد
Qit'a 141گر به شروانم اهل دل میمانددر ضمیرم سفر نمیآمد
Qit'a 156خاقانیا ز نان طلبی آب رخ مریزکان حرص کآب رخ برد آهنگ جان کند
Qit'a 173ز رهنمون بدی نیک ترس خاقانیکه رهنمون چو بد آید رهت نمونه شود
Qit'a 279یک روز بپرسید منوچهر ز سالارکهاندر همه عالم چه به ای سام نریمان
Qit'a 286شب رحیل چو کردم وداع شروان رادریغ حاصل من بود و درد حصهٔ من
Arabic poem 2مهمانسجت دروع مجد فیالسماءحلق الدروع و شمسها حرباء
Ghazal 56ما به غم خو کردهایم ای دوست ما را غم فرستتحفهای کز غم فرستی نزد ما هر دم فرست
Ghazal 160ز خوبان جز جگرخواری نیایدز بدعهدان وفاداری نیاید
Qasida 7نیست اقلیم سخن را بهتر از من پادشادر جهان، ملک سخنراندن مسلّم شد مرا
Qasida 141بس وفا پرورد یاری داشتمبس به راحت روزگاری داشتم
Qasida 182سلسلهٔ ابر گشت زلف زره سان اوقرصهٔ خورشید شد گوی گریبان او
Rubai 2غم کرد ریاض، جانِ مه و سال مراآئینه ندارد دلِ خوشحال مرا
Rubai 28خاقانی از آن ریزشِ همّت که تو راستجستن ز فلک ریزهٔ روزی نه رواست
Rubai 33زنّار خطی عید مسیحا رویتمن کشتهٔ آن صلیب عنبربویت
Rubai 35در ظاهر اگر دست نظر کوتاه استدل را همه جا یاد تو خضر راه است
Rubai 50صبح شب برنائی من بوالعجب استیک نیمه ازو روز و دگر نیمه شب است
Rubai 54آن دل که ز دیده اشک خون راند رفتو آن جان که وجود بر تو افشاند رفت