Özünün yasında o tar çalırdı,qatarından qalan “Qatar” çalırdı.Biz də o qatarın “sərnişinləri”Rəhmət oxuyurduq, əhsən – deyirdik,Dünyada qalırdı dünya əsəri,dünyadan gedənə sağsan, – deyirdik.

Ağır məclisini yola verirdi,tabut ortadaydı, yanında tarı.Zəmanə sərt əsən yelə verirdi,Zəmanəyə şöhrət bir sənətkarı.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate