دوم موبد به قصر‌ی کرد مانندکه بر گردون کشد گیتی خداوند

از او شخصی فرو افتد گران‌سنگز بیم جان زند در کنگره چنگ

ز ماندن دست و بازو ریش‌گرددوز افتادن مضرت بیش گردد

شکنجه گرچه پنجه‌اش را کند سستکند سر‌پنجه را در کنگره چست

هم آخرْ کار کاو بی‌تاب گرددهم او هم کنگره پرتاب گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets