The Seven Beauties, chapter 36
What is a masnavi?
Masnavi: a long poem in self-rhyming couplets, usually an epic or a tale.
چون زمین از گلیم گرد آلودسایه گل بر آفتاب اندود
شه درین خشت خانهٔ خاکیخشت نمناک شد ز غمناکی
راه میجست بر مصالح کارتا ز گل چون برد درشتی خار
درجفای جهان نظاره کنانمصلحت را به عدل چاره کنان
چون ز کار وزیرش آمد یاددست از اندیشه بر شقیقه نهاد
تا سحر گه نخفت ازان خجلیدیده برهم نزد ز تنگ دلی
چون درین کوزه سفال سرشتچشمه آفتاب ریحان کشت
شه چو باران رسیده ریحانیکرد بر تشنگان گل افشانی
داد فرمان که تخت بار زنندبر در بارگاه دار زنند
عام را بار داد و خود بنشستخاصگان ایستاده تیغ به دست
سربلندان ملک را بنشاندعدل را ناقه بر بلندی راند
جمع کرد از خلایق انبوهیبرکشید از نظارگاه کوهی
آن جفا پیشه را که بود وزیرپای تا سر کشیده در زنجیر
زنده بر دار کرد و باک نبردتا چو دزدان به شرمساری مرد
گفت هرکه آنچنان سرافرازدروزگارش چنین سر اندازد
از خیانتگریست بدنامیوز بدی هست بد سرانجامی
ظالمی کانچنان نماید شورعادلانش چنین کنند به گور
تا نگویی که عدل بی یار استآسمان و زمین بدین کار است
هر که میخ و کدینه پیش نهادکنده بر دست و پای خویش نهاد
پس از این داوری نمای بزرگیاد کرد از سگ و شبانه و گرگ
و آن شبان را بخواند و شاهی دادنیکبختی و نیکخواهی داد
سختی از کار مملکت برداشتبر کسی زور دست کس نگذاشت
تا نه بس دیر از چنان تدبیرآهنش زر شد و پلاس حریر
لشگر و گنج شد بر او انبوهاین ز دریا گذشت و آن از کوه
چون به خاقان رسیده شد خبرشباز پس شد نداد درد سرش
کس فرستاد و عذر خواست بسیبر نزد بی رضای او نفسی
گفت کان کشتنی که شاهش کشتآفتی بود فتنه را هم پشت
سوی ما نامه کرد و ما را خواندفصلهایی به دلفریبی راند
تا بدان عشوههای طبع فریباز منِ سادهطبع برد شکیب
گفت کانْ پُر زر است و ره خالیکاین بخوانی، شتاب کن حالی!
شه ز مستی بدان نپردازدکهآبی از دست بر رخ اندازد
من کمر بستهام به دمسازیاز تو تیغ و ز من سراندازی
چون خبرهای شاه بشنیدمکارها بر خلاف آن دیدم
شه به هنگام آشتی و نبردکارهایی کند که شاید کرد
من همان سفتهگوش حلقهکشمبا خود از چین و با تو از حبشم
دخترم خود کنیز خانهٔ تستتاج من خاک آستانهٔ تست
وآنچه آن خائن خرابی خواهبه شکایت نبشته بود ز شاه
همه طومارها بههم در پیختداد تا پیک پیش خسرو ریخت
شه چو برخواند نامههای وزیرتیز شد چون قلم به دست دبیر
بر هلاکش سپاسداری کردکار ازان پس به استواری کرد
پیکر عدل چون به دیدهٔ شاهعبرت انگیخت از سپید و سیاه
شاه کرد از جمال منظر اوهفت پیکر فدای پیکر او
بیخ دیگر خیالها برکنددل درو بست و شد بدو خرسند
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/nizami-yeddi-gozel-36
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Come, cup-bearer! the cup (of senselessness), luminous (pure) like the moon,Give me, in memory (worthy) of the ground-kiss (of adoration) of the king.
Iqbalnama, chapter 1خرد هر کجا گنجی آرد پدیدز نام خدا سازد آنرا کلید
Iqbalnama, chapter 2خدایا تویی بنده را دستگیربود بنده را از خدا ناگزیر
Iqbalnama, chapter 3محمد که بیدعوی تخت و تاجز شاهان به شمشیر بستد خراج
Poems by other poets · Praise
که از کَیدش نشاید بود ایمن
سرخگل بشکفت وزو شد باغ و بستان بابَهاخلد بگشاده است گویی سوی بستان بابها
Nə qələm indiMən olmuşam dərdü qəmin barkəşi,Qəmdən tikdirmişəm nə qalam indi.
Misli yoxdur təkliyinSən Məhəmmədsən, Əminsən, haqqa yoxmuş şəkliyin,Haqq ilə yüksəldiyiyinçün, enmədi yüksəkliyin.