هرچه آن می رود از حد سمک تا بسمافاعلش را نتوان گفت که چونست و چرا؟

نوبت هجر مطول شد و ز اندازه گذشتگر درین حال بماند دل من واویلا

من ازین آتش سوزنده که در سر دارمهمچو شمعم همگی محو کند سر تا پا

آخر، ای یار دل افروز، چه بودست و چه شد؟نظری کن بسوی بنده خود احیانا

نظر تست که گویند: حیات طیبنفس تست که گویند: «که یحیی الموتا»

تا بکی تیر ملامت رسد از هر سویی؟تیر پیداست ولی شست و کمان ناپیدا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی را چه غم از سرزنش دشمن و دوستعشقبازی ز ازل گشت نصیب دل ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets