رندیم و عاشقیم و جهان سوز و جامه چاکبا دولت غم تو ز فکر جهان چه باک؟

بی باک می رود دل ما در ره فناچون شوق غالبست، چه اندیشه از هلاک؟

جان مست حیرتست، که حسنیست دلفریبدل غرق مستیست، که عشقیست خشمناک

صد لاله زار عشق ز خاکسترم دمیدتا سوختم ز آتش سودای یار پاک

بعد از وفات من چو بخاکم گذر کنیبیرون کنم بهجر تو سر از درون خاک

مستان جام عشق تو بودند عقل و دینزان پیشتر که باده و انگور بود و تاک

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم ببوی مهر تو زنده است در جهانیا غایة الامانی، یا مهجتی فداک »!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love