بحمدالله من از دردی کشانمز ذوق درد دردش جان فشانم

برون از مهرورزی پیشه ام نیستبغیر از عاشقی کاری ندانم

بیک دم از دو عالم پاک بگذشتغلام همت پیر مغانم

مرا هرکس بشکل و صورتی دیدبصد دستان میان دوستانم

زمین و آسمان روشن شد از منکه من نور زمین و آسمانم

زمین و آسمان در رقص آیداگر از شوق دستی برفشانم

مرا اندر مکان جویند مردمنیابندم، که مرغ لامکانم

بمعنی عاشق و معشوق و عشقمبصورت در میان عاشقانم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نداند حال قاسم را بجز دوستاگر در سودم و گر در زیانم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love