وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بستجبهه را چون خشت بر خاک در میخانه بست

با سیه چشمان نمی جوشد دل مجنون ماداغ خونها خورد تا خود را بر این دیوانه بست

وعده بوس آرزوی تشنه را در خواب کرددیده این طفل را شیرینی افسانه بست

گر ملایم بگذری از مشهد ما عیب نیستشمع نخل موم بهر ماتم پروانه نیست

چون نپیچاند به افسون دست گستاخ مرا؟زلف طراری که بتواند زبان شانه نیست

خاک ما از عافیت آباد خاموشان بودحرف نتوان بر لب ما چون لب پیمانه بست

می کنی منع سرشک از دیده خونبار منجز تو ای مژگان که در بر روی صاحبخانه بست؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. محتسب دست تعدی گر چنین سازد درازدر گلوی شیشه خواهد سبحه صد دانه بست

Xoş olar, kim öz ləbin qoysa ləbi-peymanəyə,Alnını kərpic kimi ya söykəsə meyxanəyə.

Röyada bir busə vəd etmiş ona məşuqəsi,Bir uşaq tək aldanıbdır bu şirin əfsanəyə.

Kim bu yerdən ötsə sakit, zərrəcə eyb eyləməz,Şamdakı mum ilə ip matəm tutar pərvanəyə.

Heç zaman mümkün deyil əfsunla bağlansın əlim,Çox da ki, zülfün sənin hər vaxt dolaşmış şanəyə.

Güc alıbdır torpağım susmuş binalardan mənim,Söz tutarmı heç dodaq hər vaxt dəyər peymanəyə?

Hökm edər kirpiklərim kim, tökməsin göz yaşını,O açıb-örtər qapı bu evdə sahibxanəyə.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Zahidə diqqət elə, gör əl uzatmış bir hara,İstəyir mey kuzəsin o bağlaya səddanəyə.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love